بازی

همین دو دهه پیش بود که بازی‌های رایج هم‌نسلی‌های ما، پر بود از جنب‌وجوش و برخیز و بنشین و فکر و برنامه‌ریزی؛ بازی‌هایی که هم به خاطر تحرک، به‌نوعی ورزش بود و هم به خاطر گروهی بودنش، تمرینی برای زندگی اجتماعی و کار گروهی محسوب می‌شد، بازی‌هایی که هنوز هم کم‌وبیش در بین کودکان و نوجوانان امروزی دیده می‌شود، اما به شرطی که خبری از گوشی تلفن همراه، تبلت، رایانه یا کنسول‌های بازی‌های رایانه‌ای نباشد! وگرنه، کسی نیست که نداند و باور نداشته باشد که میدان‌دار اصلی بازی‌های کودکانه امروز، همین «بازی‌های رایانه‌ای» هستند، نه بازی‌های تربیتی و ورزشی بچه‌های اواسط دهه ۸۰ و دهه ۷۰ به قبل. حالا حدود دو دهه است که بازار بازی‌های رایانه‌ای که زمانی فقط محدود به دو سه بازی آتاری و امثال آن بود، با سرعتی محیرالعقول متحول شده و انواع و اقسام بازی‌ها با تنوعی چشمگیر و رقابتی چشمگیرتر در دسترس کودکان و نوجوانان و حتی گاهی موردعلاقه بزرگ‌ترهایشان قرارگرفته و می‌گیرد.

گزارش‌ها نشان می‌دهد که صنعت بازی‌های دیجیتال سومین صنعت پول‌ساز دنیا شناخته شده است این یعنی اینکه بازی‌های رایانه‌ای در عمق زندگی‌های ما رسوخ کرده است تا جایی که برخی مخاطبان بازی‌های رایانه‌ای را بیشتر از مخاطبان برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی قلمداد می‌کنند.

بازی مریم از جمله بازی‌های موبایلی است که طی هفته‌های اخیر محبوبیت نسبی در بین کودکان و نوجوانان پیدا کرده است.