دنده عقب در بزرگراه مقاومت

تکیه بر مواضع منفعلانه برای امنیت ملی، سمی مهلک و همواره در تأمین منافع ملی ناتوان بوده است؛ مواضعی که گاهی زمزمه‌های آن به گوش می‌رسد و در چند سال گذشته آزمون خود را پس داده‌اند و تکیه مجدد بر آن‌ها خسران محض است و نتیجه‌اش قرار گرفتن در کوچه بن‌بست‌هایی است که غرب برای ما رقم‌زده است! در شرایطی که به‌واسطه مقاومت فعال، دو اقدام غرورانگیز یعنی توقیف نفت‌کش انگلیسی استنا ایمپرو و شکار پهپاد آمریکایی، غرب را در لاک دفاعی فروبرده، سخن گفتن از طرح «بیشتر در برابر بیشتر» که درواقع ناظر بر پذیرش بازرسی‌های پروتکل الحاقی است، دیپلماسی را از مسیر پیروزمندانه خود خارج می‌کند. در هنگامه‌ای که آمریکا از هرگونه برخورد نظامی با ایران انقلابی، مأیوس شده و تنها با فرستادن میانجی تمنای مذاکره می‌کند، تکرار خطا‌های محاسباتی گذشته پذیرفته نیست؛ چراکه ایران امروز بعد از ماجرای نفت‌کش و پهپاد دست برتر را داشته و شیطان اکبر و روباه پیر را در موضع ضعف قرار داده است و با این تفاسیر دادن امتیاز استراتژیکی همچون اجازه بازرسی پروتکل‌های الحاقی به‌طرف بدعهد و بدعمل همان تکرار مدل‌های رفتاری است که عاقبتش تقریباً «هیچ» است. مدل‌های رفتاری سازشکارانه نه در فضای رسانه‌ای قدرت پیش برندگی و پیش‌روندگی دارند و نه در میز مذاکراتی که به هر سمت‌وسوی آن بنگریم تله‌ای بیش نیست. غرب پس از برداشتن گام‌های اول و دوم هسته‌ای و به‌تبع آن تحقیر نظامی در خلیج‌فارس، به دنبال کشف مسیر‌هایی است که ایران را از برداشتن گام‌های سوم و چهارم منصرف کند. حال تأملی در شرایط ویژه جمهوری اسلامی نشان می‌دهد مدل رفتاری موفق‌تری به‌غیراز تکرار «همان همیشگی» پیش روی قهرمانان دیپلماسی کشور است تا دسترنج قهرمانان مقاومت بر باد نرود! درک واقعیات بین‌الملل منهای نگاه خوش‌بینانه و تبسم آمیز به غرب برای مواجهه صحیح امروز ایران با بدعهدی‌های و تعلل‌های غرب بسیار حیاتی است. اروپا در ماه‌های گذشته صرفاً به ابراز تأسف بسنده کرده و برای محصور کردن ایران در دام وقت‌کشی به اینستکس متوسل شده است؛ اینستکسی که عایدات سودآور و دندان‌گیری برای ایران ندارد. بااین‌وجود برخی هنوز از فرصت مذاکره صحبت می‌کنند و در این زمینه پیام‌هایی ردوبدل می‌کنند. وزیر امور خارجه که به تعبیر مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی) «.. واقعاً زحمت هم می‌کشد و ملاحظات دیپلماتیک هم دارد، به‌صراحت از عمل نکردن اروپایی‌ها حتی به یکی از تعهداتشان سخن می‌گوید.» در سفر پرمشغله خود از تصویب و پذیرش پروتکل‌های الحاقی آژانس گفته که به‌نوعی یک موضع رسمی تلقی می‌شود و حرکت در همان مسیر گذشته است که باید نسبت به آن هشدار داد. امروز کفه ترازو در منطقه به نفع ایران سنگینی می‌کند و سخن گفتن از تکنیک‌هایی که آزمون خویش را در چند سال گذشته پس داده‌اند، در افکار عمومی و قاعده سیاست ورزی موضوعیت ندارند. طرف‌های غربی هر چه در توان داشته‌اند برای فشار حداکثری علیه ایران رو کرده‌اند و حالا دست به دامان میانجی‌ها شده‌اند. مضافاً اینکه ملت‌های منطقه سیاست مقاومت فعال ایران را تحسین می‌کنند؛ خواهشاً بازار ترفند‌های سازشکارانه را دوباره گرم نکنید!