رمزگشایی از استیصال دشمنان در برابر ایران

تبیین:

اخیرا رهبر معظم و حکیم انقلاب  اسلامی در پاسخ به تهدیدهای رئیس‌جمهور آمریکا در جمع مردم آذربایجان تاکید کردند: « رئیس‌ جمهور آمریکا در یکی از صحبتهای اخیرش گفته که 47 سال است که آمریکا نتوانسته جمهوری اسلامی را از بین ببرد؛ شکایت کرده به مردم خودش. 47 سال است که آمریکا نتوانسته جمهوری اسلامی را از بین ببرد. این اعتراف خوبی است. بنده میگویم: تو هم نخواهی توانست این کار را بکنی.»

فرمایشات اخیر رهبر انقلاب اسلامی منبعث از قدرت ذاتی و اکتسابی انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی ایران است. در این خصوص نکاتی وجود دارد که لازم است مورد توجه قرار گیرد:

نخستین مؤلفه قدرت جمهوری اسلامی، قدرت ذاتی انقلاب اسلامی است؛ قدرتی که از جنس سلاح، ثروت یا فناوری صرف نیست، بلکه ریشه در گفتمان انقلاب اسلامی دارد. این گفتمان بر پایه استقلال‌طلبی، نفی سلطه، عدالت‌خواهی، مردم‌باوری و معنویت شکل گرفته و توانسته طی دهه‌ها، خود را بازتولید و به‌روز کند.برخلاف تصور اولیه  سیاستمداران غربی ، جمهوری اسلامی یک «پروژه سیاسی موقت» یا یک «دولت  فرسوده» نبود  که با فشار اقتصادی یا تهدید نظامی فروبپاشد. انقلاب اسلامی، یک منظومه فکری زنده است که توان پاسخ‌گویی به چالش‌ها و تولید معنا در شرایط پیچیده را دارد. همین ویژگی باعث شده است که تمام راهبردهای آمریکا، از فشار حداکثری گرفته تا جنگ شناختی و تحریم‌های هوشمند، در رسیدن به هدف نهایی خود ناکام بمانند.

ناتوانی غرب در درک این قدرت ذاتی، به خطای محاسباتی مزمن آنها در قبال ایران انجامیده؛ خطایی که رهبر انقلاب با آرامش و اطمینان، آن را به رخ طرف مقابل می‌کشند.

دومین رکن، قدرت اکتسابی انقلاب اسلامی است؛ قدرتی که مهم‌ترین جلوه آن، مردمی بودن نظام و پیوند عمیق میان مردم و رهبری است. برخلاف بسیاری از نظام‌های سیاسی که مشروعیت خود را صرفاً از سازوکارهای حقوقی یا رسانه‌ای می‌گیرند، جمهوری اسلامی از سرمایه اجتماعی برخاسته از ایمان، هویت و مشارکت مردمی برخوردار است.حضور مستمر مردم در بزنگاه‌های تاریخی، از دفاع مقدس گرفته تا مقابله با فتنه‌ها و جنگ‌های ترکیبی اخیر، نشان داده که این پیوند، یک پیوند تصنعی یا تبلیغاتی نیست. همین واقعیت است که پروژه‌های براندازی نرم و سخت را با شکست مواجه کرده است.

بسیاری از تئوریسین‌ها و اتاق‌های فکر غربی، جامعه ایران را از دریچه الگوهای لیبرال–فردگرایانه تحلیل می‌کنند و از درک نقش هویت دینی، ملی و رهبری الهام‌بخش ناتوان‌اند. نتیجه این ناتوانی، طراحی راهبردهایی است که در ذهن طراحان غربی «قطعی» به نظر می‌رسد، اما در میدان واقعیت، یکی پس از دیگری فرو می‌ریزد.

سومین مؤلفه، توانمندی‌های دفاعی و نظامی جمهوری اسلامی ایران است که به‌عنوان بخشی از قدرت اکتسابی نظام، نقش بازدارنده‌ای تعیین‌کننده ایفا می‌کند. این توانمندی‌ها نه برای تجاوز، بلکه برای ممانعت از تهدید و تحمیل اراده دشمن طراحی شده‌اند.قدرت موشکی، توان پهپادی، عمق راهبردی و تجربه‌های میدانی، باعث شده است که حتی تندروترین جریان‌های سیاسی در آمریکا نیز از عبور از خطوط قرمز ایران پرهیز کنند. تهدیدهای لفظی، دقیقاً از همین نقطه ناشی می‌شود؛ جایی که دشمن، توان اقدام مؤثر را ندارد و به جنگ روانی پناه می‌برد.فرمایش رهبر انقلاب، در واقع جمع‌بندی هوشمندانه‌ای از همین واقعیت است: دشمنی که ۴۷ سال نتوانسته به هدف خود برسد، نه‌تنها ضعیف شده، بلکه خود به شکستش اعتراف می‌کند.

در نهایت اینکه فرمایشات  اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی، نه یک شعار، بلکه بیان یک واقعیت راهبردی است: جمهوری اسلامی ایران بر پایه ترکیبی از قدرت ذاتی گفتمانی، قدرت اکتسابی مردمی و توان بازدارنده دفاعی ایستاده است؛ ترکیبی که از دید بسیاری از استراتژیست‌های غربی پنهان مانده و همین نادیده‌انگاری، رمز شکست مداوم آنها در مواجهه با ایران اسلامی و مقتدر است.به همین دلیل است که اعتراف رئیس‌جمهور آمریکا، بیش از آنکه نشانه گلایه باشد، سندی از ناتوانی ساختاری آمریکا در برابر انقلابی است که بر فهم، ایمان و مردم تکیه دارد؛ و همان‌گونه که رهبر انقلاب تصریح فرمودند، این ناتوانی همچنان ادامه خواهد داشت.