ناو هواپیمابر؛ از عملیات نظامی تا جنگ تبلیغاتی

تبیین:

بعد از اعزام ناو گروه ضربتی به رهبری ناو آبراهام لینکلن به منطقه فرماندهی سنتکام، سر و صداهای زیادی به‌پا شد که آمریکا حتماً به ایران حمله می‌کند؛ بعد از آن‌هم آمریکایی‌ها اعلام کردند که دو ناو گروه ضربتی دیگر یکی به رهبری ناو جورج دبلیو بوش و یکی هم به رهبری ناو جرالد فورد که  پیشرفته‌ترین ناو هواپیما آمریکایی‌هاست را به منطقه اعزام می‌کنند.

اما آیا واقعا اعزام ناو هواپیمابر به یک منطقه نمایانگر عملیات نظامی قطعی در آن منطقه است؟ ناوگروه‌های آمریکایی همیشه و طی سال ماموریت‌هایی را  به‌منظور حفظ آمادگی رزمی‌ و یا پشتیبانی از یگان‌های ارتش آمریکا در مناطق مختلف دنیا انجام می‌دهند. این ناوگروه‌ها از بندر نورفولک ویرجینیا در شرق آمریکا حرکت می‌کنند و در بندر سندیگو در غرب آمریکا پهلو می‌گیرند.

هر ناو گروه از  یک ناو هواپیمابرو  تقریبا سه رزم‌ناو و چند کشتی پشتیبان تشکیل شده و بنا به ماموریت ممکن است زیردریایی اتمی هم همراه این گروه اعزام بشود؛ بنابراین اعزام ناوهای هواپیمابر به مناطق مختلف جهان نشان‌دهنده اقدام قطعی نظامی نیست و این یک امر متداول و روتین در ارتش آمریکاست.

 آمریکایی‌ها بر اساس سندهای راهبردی خودشان همواره باید شش ناو هواپیمابر را برای اعزام به ماموریت آماده داشته باشند. نکته بعدی اینکه ناوگروه‌های هواپیمابر آمریکایی‌ها علی‌رغم توان رزمی خوبی که دارند، جنبه نمادین قدرت آمریکا در دنیا را هم نشان می‌دهند یعنی آمریکایی‌ها سعی می‌کنند با اعزام این ناوگروه‌ها قدرت‌شان را هم به طرف مقابل نشان دهند.

نکته‌ای که در مورد ناو جرال فرود وجود دارد این است که این ناو گروه اخیراً 8 ماه ماموریت مداوم را در منطقه دریایی کاراییب برای عملیات علیه ونزوئلا پشت سر گذاشته  و دوباره اعزام کردن این ناوگروه به یک ماموریت دیگر که حداقل چهار ماه  طول می‌کشد قطعاً کارکنان این ناو را خسته و فرسوده می‌کند  و به نظر می‌آید بر اساس این داده‌ها توان رزمی این ناو نسبت به ناوهای هواپیمابر دیگر که به منطقه اعزام شدند احتمالاً کاهش پیدا کند.

حال باید دید آیا آمریکایی‌ها واقعاً از اعزام این ناوهای هواپیمابر به منطقه قصد اقدام نظامی علیه ایران یا هر کشور دیگه‌ای را دارند یا خیر؛ این چیزی است که تحولات آینده آن را مشخص می‌کند.