آینده روابط ایران و عربستان

بعد از ناامیدی آمریکا از جنگ نیابتی بر علیه کشور‌های هدف، و تولید گروهک‌های تکفیری برای پیشبُرد اهداف توسعه طلبانه خود در غرب آسیا و کشاندن ناامنی به مرز‌های جمهوری اسلامی؛ و بخصوص شکست در سوریه وعراق، شواهد و قرائن نشان می‌دهد، ایالات متحده در استراتژی جدید خود موضوع تقابل عربستان با ایران را دنبال می‌کند. حمایت بی، چون و چرای دولت آمریکا از حکام مرتجع آل سعود و روابط علنی حکومت سعودی با رژیم صهیونیستی و مصاحبه گستاخانه دولتمردان سعودی علیه نظام جمهوری اسلامی در رسانه‌های بین المللی و نشست‌های منطقه ای، نشان دهنده یک حقیقت است و آن اینکه دولتمردان آمریکائی برای تکمیل پازل‌های جنگ ترکیبی [یا همان جنگ هوشمندانه جوزف نای]خود با نظام اسلامی که ترکیبی از تهدیدات سخت و نیمه سخت و نرم را شامل می‌شود به این نتیجه رسیده اند که حکومت آل سعود با توجه به تفاوت دیدگاه‌های عربستان و ایران در خصوص فلسطین با رژیم صهیونیستی و مسائل کلان جهان اسلام و منطقه غرب آسیا، در شرایط فعلی گزینه-ی مناسبی برای حاشیه سازی‌های سیاسی و فشار‌های منطقه‌ای علیه ایران است.
هرچند عربستان در حد و اندازه‌ای نیست که بتواند برای نظام جمهوری اسلامی -که به اذعان دوست و دشمن جزء قدرت‌های برتر منطقه‌ای است- چالش جدی ایجاد کند. ولی می‌تواند با تحریک آمریکا برای جمهوری اسلامی هزینه‌های سیاسی بتراشد و دردسر آفرین باشد.
دیپلماسی ضعیف دولت در فاجعه-ی منا، حکام آل سعود را بیش از پیش گستاخ کرد تا با توهم تقابل با قدرت منطقه‌ای جمهوری اسلامی، برای ایران شاخ و شانه بکشند، ولی شکست داعش در سوریه و عراق و ناکامی حکام آل سعود، در حمله به یمن آن‌ها را به این نتیجه رسانده که قدرت نرم جمهوری اسلامی در کنار قدرت نظامی آن، فراتر از آن چیزی است که در ذهن پر از نخوت و غرور حکام سعودی بگنجد. همچنین روند تحولات طی چند سال اخیر در منطقه، دشمنان جمهوری اسلامی را به این نتیجه رسانده که پیروزی بر مقاومت بسیار دشوار‌تر از آن چیزی است که در اطاق‌های فکر صهیونیستی به امثال بن سلمان القاء شده است؛ و قراداد‌های خرید صد‌ها میلیارد دلاری تسلیحات از آمریکا هم نمی‌تواند به خواسته‌های مشترک مثلث شوم عبری-عربی-غربی جامعه-ی عمل بپوشاند.
نتیجه اینکه تا زمانی که امثال بن سلمان در رأس هرم قدرت عربستان سعودی، مجری طرح‌های آمریکا در منطقه هستند، هزینه هائی برای جمهوری اسلامی در پی خواهد داشت. ولی این هزینه‌ها در صورت مدیریت درست آن، می‌تواند به فرصتی برای نظام جمهوری اسلامی جهت عمق بخشی به قدرت نرم خود در منطقه تبدیل گردد.
نظام جمهوری اسلامی برای حفظ آرامش منطقه بخصوص تنگه استراتژیک هرمز سیاست تنش زدائی را درپیش گرفته و براساس همین سیاست اهداف خود را تعریف می‌کند، ولی اگر روزی قرار باشد پاسخ مناسبی به رجز خوانی‌های حکام هوسران و شکم باره سعودی بدهد قطعاً حکومتی بنام آل سعود در کشور حجاز در رأس قدرت نخواهد بود؛ و این حقیقتی است که بار‌ها در اطاق‌های جنگ لابی صهیونیسم به صراحت به آن اشاره شده است.