میراث راهپیمایی اربعین و راهی که باقیست

چند سالی است که مراسم راهپیمایی «اربعین حسینی» در کشور عراق جان تازه‌ای گرفته و آیین ارزشمندی که در سال‌های سلطه رژیم دیکتاتور حاکم بر عراق و نیز در دروان اشغال ناجوانمردانه این کشور توسط رژیم آمریکا، به صورت مخفیانه و موردی انجام می‌شد، حالا حدود ۱۰ سال است که به صحنه هنرنمایی شیعیان و محبان آل‌الله و مانور قدرت جهان اسلام تبدیل شده و به‌ویژه در سال‌های اخیر که توطئه گروهک‌های تکفیری و تروریستی و حامیان غربی و منطقه‌ای آن‌ها شدت گرفت، سال‌به‌سال این مراسم باشکوه‌تر و معنوی‌تر برگزار می‌شود. امسال هم به گواهی حاضران در این آیین حسینی، این مراسم باوجود گرمای نسبی هوا و کمبود زیرساخت‌ها در برخی مرزها، بسیار باشکوه‌تر برگزارشده و به گواهی آمارها، جمعیت شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی از کشورمان، به حدود ۳.۵ میلیون نفر نیز رسید.
ظاهر راهپیمایی اربعین حسینی، همان است که همه دیده‌اند یا شنیده‌اند؛ پیاده‌روی جمعیتی مشتاق و دلداده از نجف اشرف تا کربلای معلا و زیارت بارگاه سالار شهیدان و بازگشت به وطن. در این میان، میهمان‌نوازی مردمان عراق که اعتقاد عجیبی به حرمت و عظمت زائران اربعین حسینی دارند نیز، به‌عنوان نقطه اوج این تجربه ماندگار و کم‌نظیر تبدیل می‌شود؛ اما واقعاً باطن این گردهمایی بزرگ و کنگره کم‌نظیر یا حتی بی‌نظیر چیست که این‌قدر دشمنان جهان اسلام را به تکاپو انداخته است؟ به‌گونه‌ای که هرسال، با بهانه‌ای سعی در تضعیف و کمرنگ کردن این مراسم الهام‌بخش و باشکوه می‌کنند؛ یک سال با پخش شایعات غیراخلاقی سعی در به هم زدن رابطه عاطفی شیعیان ایران و عراق می‌کنند و سال دیگر با برافروختن آتش ناآرامی در شهر‌های عراق و تضعیف دولت قانونی این کشور و سردادن شعار‌های ضد ایرانی توسط عده‌ای دست‌چین شده، تلاش می‌کنند تا تخم کینه و دشمنی را میان دو ملت بپاشند. حقیقت اربعین و باطنش چیزی نیست جز پرورش و بازتولید روحیه آزادی‌خواهی و ظلم‌ستیزی برگرفته از مکتب عاشورا و نیز تمرین همدلی و اتحاد جهان اسلام حول محور سالار شهیدان. زیاد سخت نیست و اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنیم، این حقیقت بهتر فهم خواهد شد که وقتی در یک بازه زمانی کوتاه چندروزه یا دوهفته‌ای، سیل عظیمی از شیعیان و اهل سنت عراق و منطقه که احترام و ارادت ویژه‌ای نسبت به خاندان نبی خاتم محمد مصطفی (ص) قائل‌اند، در این مراسم باشکوه حضور می‌یابند و فارغ از رنگ و نژاد و طبقه اجتماعی و سطح مالی و علمی، در کنار هم اقیانوس عشق حسینی را در جاده نجف به کربلا و کوچه‌های کربلا تشکیل می‌دهند، این حرکت خودبه‌خود به نمادی از اتحاد مسلمانان و حقانیت مکتب حسینی تبدیل خواهد شد و در زمانه‌ای که بدخواهان مردم منطقه هر صبح و شام آش جدیدی برای آن‌ها می‌پزند، این همدلی و اتحاد می‌تواند مقدمه اتفاقات ماندگار بعدی و خنثی‌کننده نقشه‌های خطرناکی باشد که اصل اسلام را نشانه رفته است. اما این‌همه زیبایی و عظمت دهه‌های آخر صفر نیست؛ در کنار این آیین باشکوه، چند سالی است که مراسم نمادین راهپیمایی جاماندگان اربعین حسینی، در ساعات ابتدایی صبح روز ۲۰ صفر و از میدان امام حسین (ع) تهران تا حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) برگزار می‌شود و این ابتکار از سال قبل، علاوه بر تهران در بسیاری از کلان‌شهر‌ها نیز مرسوم شده و هرسال باشکوه‌تر از سال قبل با حضور اقشار مختلف مردم برگزار می‌شود تا شعله عشق و شور و شعور حسینی هیچ‌گاه کم‌فروغ نشود و همواره الهام‌بخش باقی بماند. دهه آخر صفر و راهپیمایی اربعین و جاماندگان اربعین تمام می‌شود، اما آنچه باقی می‌ماند درس و میراث ماندگار اربعین است که اشاره شد؛ همدلی و اتحاد حول همه درس‌های مکتب عاشورا. اگر چنین شد و این درس را تمرین کردیم و خوب یاد گرفتیم، در زمانه‌ای که انواع و اقسام تهدیدات نرم و سخت علیه مردم ما و ملت‌های مظلوم منطقه طرح‌ریزی می‌شود، به مدد آموزه‌های مکتب عاشورا می‌توان به‌راحتی از این طوفان سهمگین عبور کرد و وعده صادق خداوند هم همین است که حق پیروز می‌شود و بر فراز قله عالم، روشنی‌بخش چشم انسان‌های حق‌طلب خواهد شد.