چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید

تحریم و فشار در بازار مکاره سیاست به عنوان یک اهرم فشار تلقی می‌شود و همه هنرش محدودیت و سنگ انداختن است. این روز‌ها «دشمن متعصب» گستاخانه، فشارهمه جانبه به ایران را در بوق و کرنا کرده و چه بسا برخی پادشاهان کاغذی منطقه هم برای ارباب خویش، خوش‌رقصی می‌کنند و از اقدامات ترامپ به مثابه «تیر خلاص» یاد می‌کنند. از نظر آنها، ترامپ شیری است که در کمین ایران انقلابی نشسته است، اما غافل از اینکه ترامپ بیش از آنکه «شیر» باشد، «شیردوش» خوبی است که تنها به دوشیدن آنان فکر می‌کند!
فارغ از این جنگ روانی و سیل عظیمی از لفاظی‌های رسانه ای، ضرورت باور به وجود میدان مبارزه و اتخاذ آرایشی مناسب از سوی سیاسیون، نظامیان، اقتصاددانان، صنعتگران، مردم، اصحاب رسانه و... احساس می‌شود. شکی نیست که اگر ظرفیت‌های موجود به نحو منطقی مدیریت شوند می‌تواند آمریکا و اذنابش را به عقب براند؛ بنابراین هیچ اهمال و انفعالی پذیرفته نیست. باید تمامی بخش‌های کشور نسبت به شرایط موجود، نقش کلیدی خود را ایفا کنند.
البته که مخاطب این باید‌ها و نباید‌ها بیشتر متوجه دولت است؛ دولتی که ناگزیر باید از پریشان گویی و شعاردرمانی، عبورکند و به جای ایده مرکزی یعنی سازش و مذاکره که تا کنون با شکست مواجه شده، ایده بهتری برای مدیریت کلان کشور به عموم عرضه کند. مسلماً با نتایج مشعشع و چشم نوازی که هنر دیپلماسی در دولت یازدهم و دوازدهم به بار آورد، برای همگان محرز شد که راه پیشرفت از روستای کدخدا نمی‌گذرد و باید تمهیدی دیگر اندیشید. سوار شدن بر موج احساسات جامعه و ایجاد دوقطبی‌های کاذب، دیگر در دایره نیاز‌های مردم، محلی از اعراب ندارد. مردم به دنبال کارآمدی و پیشرفت اقتصادی با اتکا به ظرفیت‌های درونی هستند؛ به دنبال رفع تبعیض‌ها و رخ بر بستن ب. ز، ح. ف. و. هستند؛ بنابراین برای مواجهه و چیرگی بر شرایط کنونی، اولین گام، مدیریت افکار عمومی و پرهیز از هر گونه تصمیم، اظهار نظر و اقدامی است که امنیت روانی را از جامعه سلب کند و گام دیگر سوق یافتن به سمت الگو‌های کارآمد و کارگشا است که باطل السحر شگرد‌های روانی و اقتصادی دشمن و نه تکمیل کننده جورچین دشمن باشد. برای تحقق این مهم باید سایر ابزار‌ها و ظرفیت‌ها به خدمت گرفته شوند تا دشمن در تکمیل پازل جنگ تمام عیار خود، به مانند‌گذشته ناکام بماند. در حقیقت، مواجهه با دشمن در مقطع کنونی بیش از هر چیز نیازمند هوشمندی و تصمیمی مدبرانه است؛ تصمیمی که هرگاه وارد فاز اجرایی شود، باعث جلب حمایت عمومی و اعتماد ملت می‌گردد، نه اینکه ضرب المثل «هر سال دریغ از پارسال» ورد زبان‌ها شود و از قضا پادو‌های دشمن نیز با آن موج سواری کنند. مع الوصف، «چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید»!