سکوت حکیمانه یا شعار پرصدای ما؟

تبیین:

در روزگاری که ولی‌فقیه امت، با آگاهی کامل از تحولات پیچیده جهان اسلام و رفتار‌های متناقض سعودی، همزمان با استقبال از وزیر دفاع عربستان در تهران، سخن از تعمیق روابط و وحدت اسلامی می‌گوید، برخی کنشگران انقلابی همچنان تصور می‌کنند حقیقت را باید «فریاد» کرد؛ هرچند مصلحت امت، امنیت حجاج و مصالح عالی نظام زیر پا بماند.

 پرسش مهم این است:
آیا رهبری انقلاب از واقعیت‌های عربستان، از خباثت‌های فکری و عملی رژیم سعودی بی‌خبرند؟
پاسخ، روشن است: خیر.

رهبر انقلاب نه‌تن‌ها آگاه‌اند، بلکه بار‌ها از مظلومیت شیعیان، دخالت‌های سعودی در منطقه و خیانت‌های تاریخی آنان سخن گفته‌اند. اما در عین حال، در دیدار اخیر با وزیر دفاع عربستان، با درک شرایط حساس منطقه و ضرورت تقویت همگرایی اسلامی فرمودند:
 «اعتقاد ما این است که ارتباط میان جمهوری اسلامی ایران و عربستان برای هر دو کشور مفید خواهد بود و دو کشور می‌توانند تکمیل‌کننده یکدیگر باشند.»
ایشان با تأکید بر اینکه گسترش روابط دو کشور دشمنانی دارد، خاطرنشان کردند:
«باید بر این انگیزه‌های خصمانه فائق آمد و ما در این خصوص آماده هستیم.» (۱۴۰۴/۱/۲۸)

 با این موضع شفاف، جای این پرسش هست که:
چرا برخی خود را فریادرس حقیقت می‌دانند، در حالی‌که نتیجه کارشان جز ایجاد اصطکاک، تفرقه، و سوژه‌سازی رسانه‌ای برای دشمن نیست؟

 این پدیده را باید مصداقی از نبود بلوغ راهبردی در بخشی از نیرو‌های انقلابی دانست.
رفتاری که گمان می‌کند انقلابی‌گری یعنی صراحت بی‌حساب، نه محاسبه‌گری خردمندانه.

 در مکتب امام و رهبری آموخته‌ایم که:
 حق بدون حکمت، گاه به ضد خودش بدل می‌شود
 شجاعت بدون مصلحت، به ضعف جبهه خودی می‌انجامد
 کنش سیاسی، باید متکی بر فهم زمانه، شناخت میدان و درک موازنه‌ها باشد

 جمع‌بندی راهبردی:

در روزگاری که دشمنان اسلام، مترصد شکاف‌های درونی امت‌اند، بزرگ‌ترین صراحت، گاه سکوتی معنادار است.
و انقلابی‌گری اصیل، آن است که خود را در چارچوب عقلانیت امام جامعه معنا کند، نه در فریاد‌هایی که بی‌دقت، خط وحدت را می‌شکنند.

 امروز حج، بیش از آنکه میدان شعار باشد، میدان شعور است.
شعوری که با نگاه راهبردی امام امت سنجیده می‌شود، نه با ذوق‌زدگی‌های لحظه‌ای.

🖊 محمدعلی رنجبر