بغض آمریکا این بار علیه قدرت فضایی ایران

قرار است در آینده نزدیک ایران چند ماهواره دیگر را راهی فضا کند. این خبر را نخستین بار جانشین وزیر دفاع و پشتیبانی نیرو‌های مسلح اعلام کرد و گفت: در ماه‌های آینده سه ماهواره توسط ایران به فضا پرتاب می‌شود. اوایل آذرماه سردار قاسم تقی زاده در آیین پیوستن ۲ فروند شناور به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در بندرعباس، اظهار داشت: این ماهواره‌ها با دانش بومی ساخته شده و در مدار‌های مختلف قرار می‌گیرند. با نزدیک شدن به موعد این پرتاب‌ها، وزیر امور خارجه آمریکا به این قضیه واکنش نشان داد و ایران را تهدید کرد. مایک پمپئو با صدور بیانیه‌ای مدعی شد: «چنین رفتار‌هایی بار دیگر رفتار خلاف ایران با قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل را نشان می‌دهد چرا که این قطعنامه به صراحت از ایران می‌خواهد هیچ‌گونه فعالیتی در حوزه موشک‌های بالستیکی که قابلیت حمل کلاهک اتمی دارند، نداشته باشد. فعالیت موشک حامل پرتاب فضایی در همین حوزه است چرا که معادل همان فناوری موشک اتمی در خانواده موشک‌های بالستیک قاره‌پیما است. یک موشک قاره‌پیما با برد ۱۰ هزار کیلومتر، توانایی رسیدن به ایالات متحده را دارد.» مایک پمپئو در ادامه مدعی شده است ایران قطعنامه ۲۲۳۱ را دست انداخته و افزود: «ایالات متحده همواره هشدار داده که فعالیت‌های موشکی بالستیک و موشک حامل پرتاب فضایی از سوی رژیم ایران، اثری برهم‌زننده در ثبات منطقه و فراتر از آن دارد. فرانسه، آلمان و بریتانیا و خیلی کشور‌های دیگر در جهان هم نگرانی عمیق خود را ابراز کرده‌اند.»
ایران در باشگاه جهانی فضایی
فناوری فضایی جزو فناوری‌های سطح بالایی است که تنها تعداد بسیار اندکی از کشور‌های جهان توانسته اند وارد این قلمرو شوند. اگر چه طی سال‌های اخیر کشور‌های ثروتمند و نفت خیز حاشیه خلیج فارس کوشیده‌اند با سرمایه‌گذاری و صرف مبالغ سنگین در این حوزه وارد شوند، اما تفاوت ماجرا در آنجاست که تلاش آنان مبتنی بر واردات بوده و جوششی درونی بر پایه علم و دانش بومی نیست. مورد ملموس و مشهورتر این قضیه خرید‌های سنگین جنگ افزار از سوی این کشورهاست. جنگ افزار‌هایی گران قیمت و مدرن که در برخی موارد حتی نحوه کار با آن‌ها را نیز بلد نیستند! و از همین روست که پس از ۴ سال جنگ بی‌امان علیه مردم مظلوم و گرسنه یمن، جز کشتار غیرنظامیان نتوانسته‌اند موفقیتی نظامی کسب کنند. صرف هزینه‌های کلان در حوزه فضایی و ماهواره‌ای از سوی این کشور‌ها نیز از همین جنس است. این در حالی است که در ایران ماجرا کاملاً متفاوت است. ایران نه هزینه‌ها و بودجه‌های آنچنانی صرف این فناوری کرده و نه اساساً زمینه‌ای برای آن وجود دارد. چرا که ایران در این زمینه تحت فشار و تحریم قرار دارد و می‌توان گفت: این یکی از مواردی است که تحریم و فشار نتیجه عکس داده و نه تنها حرکت و پیشرفت ایران را متوقف نکرده، بلکه عملاً موجب شکوفایی و خلاقیت نیز شده است. یکی از ماهواره‌هایی که بزودی پرتاب می‌شود «پیام» نام دارد. زمانی که پیشنهاد اولیه این ماهواره با پرتاب‌گر خارجی مطرح شد، به دلایل غیر فنی پرتابگران خارجی برای پرتاب ماهواره همکاری نکردند. متخصصین داخلی با ایجاد تغییراتی در مشخصات فنی ماهواره آن را برای پرتاب داخلی مهیا کردند. اخبار منتشر شده درباره این ماهواره حاوی نکات جالب توجهی است.
الف- کیفیت فنی بالا و هزینه پایین
برای ساخت این ماهواره از تجهیزات و نیرو‌های متخصص داخلی استفاده شده و از نظر مشخصات فنی با ماهواره‌های پیشین کاملا متفاوت است. هزینه ساخت ماهواره در مقایسه با مدل‌های مشابه خارجی بسیار کمتر بوده، زیرا عمده نیروی انسانی توسط دانشجویان دانشگاه امیرکبیر تأمین شده است. بیش از ۸۰ درصد تجهیزات به کار رفته ماهواره در داخل کشور طراحی و ساخته شده است. حتی در این ماهواره بسیاری از برد‌های الکترونی، آنتن‌ها و درایور‌های (driver) ماهواره توسط دانشجویان در داخل ساخته شده است.
ب- تربیت نیروی متخصص
یکی از دستاورد‌های مهم ساخت ماهواره «پیام» آن است که در این پروژه تربیت نیرو نیز انجام شده است. این ماهواره با مشارکت چهار دانشکده مهندسی هوافضا، برق کامپیوتر و مکانیک و ۱۶ نفر از اساتید این دانشکده‌ها ساخته شده و علاوه بر آن، بخش عمده فعالیت بر عهده دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری بوده است. از این رو، یکی از مهمترین دستاورد‌های ماهواره پیام امیرکبیر، تعداد افراد متخصصی است که در این پروژه تربیت شده‌اند.
نگاهی به تاریخچه فناوری فضایی بومی
با نگاهی به دو دهه اخیر فعالیت در این زمینه و تقویم افتخار آفرین صنعت ماهواره‌ای کشور، سیر تحول فناوری فضایی بیش از پیش نمایان می‌شود: از سال ۱۳۷۵ ساخت ماهواره در ایران آغاز شد، ابتدا مدل آزمایشگاهی ماهواره «مصباح» و بعد طراحی و ساخت مدل فضایی این ماهواره بدست محققان کشور طراحی و ساخته می‌شود، در همان سال‌ها ساخت ماهواره هواشناسی سینای (۱) شکل گرفت و در بهمن سال ۸۷ شمارش معکوس برای رفتن ماهواره «امید» به فضا آغاز می‌شود و در همین سال، ایران کاوشگر ۳ را به فضا پرتاب می‌کند. این امر آمادگی ایران برای ارسال موجود زنده به فضا را رقم می‌زند و یکسال بعد ماهواره‌های ملی طلوع، مصباح ۲ و نوید، رونمایی می‌شوند. با ورود ایران به باشگاه سازندگان موتور «ماهواره بر»، همچنین ارسال موجود زنده به فضا، محققان ایرانی باردیگر در بهمن ۹۱ قدرت فضایی خود را به رخ رقیبان جهانی می‌کشند و موجب حیرت جهانیان می‌شوند و تقریبا یکسال بعد، از طریق کاوشگر پیشگام، دومین موجود زنده را نیز با نام «فرگام» به فضا می‌فرستد. در طول این سال‌ها دستاورد‌های فضایی دیگری هم از جمله رونمایی از نخستین مرکز فضایی ایران، طراحی و ساخت ماهواره بر‌های سیمرغ و امید و پرتاب کاوشگر به فضا و پرتاب ماهواره‌های رصد و امید و فجر، برگ‌های زرینی را در این زمینه در تقویم فضایی کشور به ثبت می‌رسد. متاسفانه طی چند سال اخیر این روند موفق، به دلایلی دچار توقفی شد که به نظر می‌رسد با پرتاب سه ماهواره جدید به فضا، بار دیگر پیشرفت‌های فضایی ایران شتاب بگیرد.
چرا آمریکا عصبانی است؟
واکنش‌های عصبی آمریکا به دستاورد‌های فضایی ایران کاملاً قابل درک است. برای آمریکایی‌ها حصول ایران به این پیشرفت‌ها علی رغم چهار دهه تحریم و تهدید و فشار، سخت و سنگین است چرا که حاوی این پیام مهم و راهبردی است که می‌توان هم استقلال سیاسی داشت و به آمریکا وابسته نبود و از آن نترسید و هم در حوزه‌های انحصاری چند کشور محدود، پیشرفت کرد. آنچه امروزه هژمونی آمریکا را بشدت تضعیف کرده است، انتشار جهانی همین پیام راهبردی است. آمریکا در اظهارات خود مدعی است ایران در پوشش فعالیت فضایی در حال پیشبرد برنامه موشکی خود است و ادامه این روند امنیت اروپا و آمریکا را تهدید می‌کند. آنان با این بهانه‌گیری‌ها و جوسازی‌ها در واقع همان راهی را می‌روند که در موضوع هسته‌ای رفتند. پرتاب موفقیت‌آمیز سه ماهواره جدید در آینده نزدیک و مقارن با ایام ۴۰ سالگی انقلاب اسلامی، پیامی روشن برای دوستان و دشمنان خواهد داشت. دوستان را نسبت به آینده روشن انقلاب اسلامی و جریان مقاومت امیدوار می‌سازد و دشمنان را بیش از پیش عصبانی و سرخورده خواهد کرد.