پرسش و پاسخ

۲۶ آبان ۱۴۰۵

دور باطل آمریکا در خاورمیانه

خروج آمریکا از منطقه
گوردون صریحاً با رویکرد مایکل فوکس (که خواستار برچیدن کامل پایگاه‌ها و پایان دادن به نقش ضامن امنیت است) مخالف است. او استدلال می‌کند که خروج کامل از منطقه «خطایی به مراتبه خطرناک‌تر از درگیری نظامی» است. تجربه‌ی خروج دفعی از عراق در ۲۰۱۱ نشان داد که خلأ قدرت به ظهور داعش و بازگشت پرهزینه‌تر ارتش آمریکا منجر می‌شود
کد خبر : 22334

تبیین:

نشریه فارین افرز در یکی از تحلیلهای اخیر خود، به دور باطل آمریکا در خاورمیانه اشاره کرده و تغییر استراتژی این کشور در منطقه غرب آسیا را ناگزیر دانسته است. در عین حال این نشریه به مقامات آمریکایی توصیه کرده که خاورمیانه را به صورت کامل رها نکنند! نکات کلیدی این یادداشت به شرح زیر است:

۱. چرخه‌ی تکرارشونده‌ی روسای جمهور آمریکا در خاورمیانه

جمله‌ی معروف مایکل کورلئونه در «پدرخوانده ۳» — «درست وقتی فکر می‌کردم از این ماجرا خلاص شده‌ام، دوباره مرا به داخل می‌کشانند» — شعار هر رئیس‌جمهور آمریکا در سه دهه‌ی گذشته بوده است. کلینتون وعده‌ی تمرکز بر اقتصاد داد اما درگیر مناقشه اسرائیل و فلسطین شد؛ بوش با شعار سیاست خارجی فروتنانه آمد اما افغانستان و عراق را اشغال کرد؛ اوباما راهبرد چرخش به آسیا را کلید زد اما در بهار عربی، در موضوع داعش و مذاکرات ایران غرق شد؛ بایدن تلاش کرد اولویت منطقه را کاهش دهد اما طوفان الاقصی دوره‌اش را بلعید؛ و ترامپ که علیه جنگ‌های بی‌پایان شعار می‌داد، روی قماری بی‌پروا در جنگ با ایران دست گذاشت.

۲. رد خروج کامل؛ خطایی خطرناک‌تر از درگیری نظامی

گوردون صریحاً با رویکرد مایکل فوکس (که خواستار برچیدن کامل پایگاه‌ها و پایان دادن به نقش ضامن امنیت است) مخالف است. او استدلال می‌کند که خروج کامل از منطقه «خطایی به مراتبه خطرناک‌تر از درگیری نظامی» است. تجربه‌ی خروج دفعی از عراق در ۲۰۱۱ نشان داد که خلأ قدرت به ظهور داعش و بازگشت پرهزینه‌تر ارتش آمریکا منجر می‌شود. گوردون هشدار می‌دهد که خروج کامل می‌تواند به مسابقه‌ی تسلیحات هسته‌ای منطقه‌ای، تشدید رقابت‌های قدرت‌های منطقه‌ای و نزدیک‌تر شدن برخی کشورها به چین منجر شود.

۳. راه سوم؛ نه جنگ بی‌پایان، نه ترک سراسیمه‌ی منطقه

گوردون راه سومی را پیشنهاد می‌کند: تداوم تعهد اما با هزینه‌ای قابل‌تحمل و محدودتر. این رویکرد شامل چند مؤلفه است: کاهش تمرکز پایگاه‌های نظامی (نه برچیدن کامل آنها)، بازگشت به دیپلماسی واقع‌گرایانه به‌جای تکیه‌ی صرف بر زور، پایان دادن به چک سفید امضا به تل‌آویو (یعنی عدم حمایت بی‌قیدوشرط از اسرائیل)، و تنوع‌بخشی به مسیرهای دور زدن تنگه هرمز برای کاهش آسیب‌پذیری انرژی.

۴. منافع پایدار آمریکا در منطقه

گوردون تأکید می‌کند که اگرچه تشخیص اینکه آمریکا بیش از حد در منطقه تعهد نظامی داده «کاملاً درست» است، اما نسخه‌ی تجویزی رها کردن منطقه و واگذاری آن به سرنوشت خود اشتباه است، چراکه جنگ اخیر نشان داد منافع حیاتی واشنگتن همچنان در منطقه گره خورده است. اینکه آمریکا اکنون صادرکننده خالص نفت و گاز است، به معنای بی‌اهمیت شدن انرژی خلیج فارس نیست؛ نفت یک کالای جهانی با قیمت واحد است و اختلال در عرضه در هر نقطه، آمریکایی‌ها را نیز متضرر می‌کند.

۵. لزوم بازتعریف رابطه با اسرائیل

گوردون بر ضرورت بازتعریف رابطه آمریکا و اسرائیل تأکید می‌کند. پایان دادن به «چک سفید امضا» به تل‌آویو، به معنای همراهی کورکورانه با سیاست‌های اسرائیل نیست. این رویکرد می‌تواند به کاهش تنش‌ها کمک کرده و اعتبار آمریکا را به‌عنوان میانجی‌ای بی‌طرف‌تر در منطقه بازگرداند.

۶. نتیجه‌گیری؛ مدیریت هوشمندانه به‌جای رهاسازی

نتیجه‌ی نهایی گوردون این است که آمریکا باید «بماند اما تغییر استراتژی دهد». هدف نباید رهاکردن خاورمیانه باشد، بلکه باید تأمین مجموعه‌ای محدودتر و واقع‌بینانه‌تر از منافع خود با هزینه‌ای قابل‌تحمل باشد. این راه سوم، نه جنگ بی‌پایان است و نه ترک سراسیمه‌ی منطقه.

ارسال نظرات

captcha