ضرورت روایت اقتدار از تریبون سازمان ملل

تبیین:

سید علی ساداتی نژاد 
سفر مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری اسلامی ایران به نیویورک جهت شرکت و ایراد سخنرانی در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، فراتر از یک رویداد دیپلماتیک یا برنامه معمول تشریفاتی، نقطه‌عطف و امتداد مستقیم معرکه میدان در عرصه دیپلماسی بین‌المللی و جنگ روایت‌هاست. رئیس‌جمهور در شرایطی پشت مهم‌ترین تریبون سیاسی جهان قرار می‌گیرد که معادلات نبرد تجاوزکارانه ایالات متحده و رژیم صهیونیستی علیه ایران وارد فاز تثبیت پیروزی شده و جمهوری اسلامی ایران پس از گذشت ماه‌ها از سنگین‌ترین و ترکیبی‌ترین فشارهای نظامی، امنیتی و اقتصادی، با صلابت و اقتدار کامل از دل این آتش بیرون آمده است.
تصمیم خباثت‌آمیز و انفعالی کاخ سفید در عدم صدور ویزا برای تمام اعضای تیم رسانه‌ای همراه رئیس‌جمهور، بیش از آنکه یک محدودیت اداری یا کارشکنی ساده اجرایی باشد، نشانه آشکار ترس عمیق واشنگتن از شکست در عرصه روایت‌سازی است. دونالد ترامپ که در میدان نظامی، راهبردی و اقتصادی به هیچ‌یک از اهداف خود نرسیده و در داخل آمریکا نیز با موج کم‌سابقه بایکوت خبری از سوی رسانه‌های ارشد، سقوط آزاد محبوبیت به پایین‌ترین حد ممکن و شکاف‌های جدی در بدنه حزب جمهوری‌خواه مواجه شده، می‌کوشد با انسداد رسانه‌ای مانع انعکاس صدای حقانیت و مظلومیت ایران شود. اما این تحریم خبری ناكام، هرگز قادر نخواهد بود مانع رساندن پیام صریح و عزتمندانه ملت ایران به افکار عمومی جهان گردد.
حضور هیأت عالی‌رتبه ایران در نیویورک، پیش از هر چیز فرصتی راهبردی برای تبیین «ایرانِ مقتدر در روزهای پساجنگ» است. سخنرانی رئیس‌جمهوری اسلامی ایران در صحن سازمان ملل باید روایتی غرورآفرین، مستند و محکم از ایستادگی و همبستگی ملی ملتی باشد که تمامی محاسبات و برآوردهای شوم دشمن برای فروپاشی ساختاری، ایجاد شکاف میان مردم و حاکمیت و تجزیه خاک پاک کشور را باطل ساخت.
در عین حال، این تریبون بین‌المللی بهترین و مؤثرترین محفل جهانی برای افشای پرونده جنایات ضدبشری واشنگتن و دادخواهی خون‌های پاکی است که در طول این تجاوز بر زمین ریخته شد. هیأت ایرانی باید صدا و تصویر خون‌خواهی جامع ملت بزرگ ایران باشد؛ از خون‌پاک امام‌شهید و شهدای گرانقدر میدان نبرد، تا مظلومیت کودکان بی‌دفاع مدرسه میناب، سند جنایت وحشیانه و ضدانسانی در لامرد و حمله خائنانه و درنده‌خویانه به جشن عروسی در کوهستک. طنین‌انداز شدن اسناد این جنایات مستقیم علیه غیرنظامیان و خانواده‌ها، طشت رسوایی و بی‌اعتباری مدعیان حقوق‌بشر آمریکایی را بیش از پیش از بوم خواهد انداخت و جامعه جهانی را در برابر این فجایع به پاسخ‌گویی خواهد کشاند.
در سوی مقابل، مستأجر قمارباز کاخ سفید که در قمار جنگ تجاوزکارانه علیه ایران دچار خسارت‌های سنگین راهبردی شده و با بحران‌های عمیق داخلی، افت شدید رضایت رای‌دهندگان و فشار ناشی از جهش بی‌سابقه قیمت سوخت و هزینه‌های زندگی روبروست، اکنون با حربه پیشنهاد دیدار، پیام‌های رسانه‌ای و پمپاژ سیگنال‌های مذاکره می‌کوشد شکست قطعی خود را ترمیم کند و فضای مشتعل سیاسی واشنگتن را در آستانه انتخابات مدیریت نماید.
اما مواضع قاطع، اصولی و تغییرناپذیر جمهوری اسلامی ایران کاملاً شفاف است: «تنگه هرمز» و سایر اهرم‌های راهبردی کشور، بخشی از معادله امنیتی و تثبیت‌شده اقتدار ملی هستند و هرگونه بازگشایی یا تغییر در شرایط موجود، صرفاً و منوط به پذیرش، عقب‌نشینی کامل طرف متجاوز و اجرای عملی و دقیق شروط هفت‌گانه اعلام‌شده از سوی مراجع عالی نظام خواهد بود. تقلیل دادن این اهرم‌های راهبردی به وعده‌ها یا امتیازات پوچ سیاسی، خطایی محاسباتی است که دشمن مرتکب آن شده است.
دیپلماسی برای جمهوری اسلامی ایران هرگز جایگزین میدان یا ابزاری برای انفعال نیست، بلکه امتداد منطقی و مکمل معرکه برای حراست از منافع حیاتی، نقد کردن فتوحات و دستاوردهای تاریخی دفاع مقدس ملت و ترسیم تصویر واقعی یک ایران مقتدر، عزتمند و شکست‌ناپذیر است. دیپلماسی تریبونی در نیویورک نباید به بازی‌های تبلیغاتی دشمن و حواشی نخ‌نما شده‌ای چون «احتمال دیدار یا دست دادن با ترامپ» تقلیل یابد؛ بلکه باید صریحاً به جهان نشان دهد که ایران اسلامی بر سر امنیت ملی، عزت تاریخی، تمامیت ارضی و خون شهدای گرانقدرش هرگز معامله نخواهد کرد.