جنگی که حکومت ایران را سرنگون نکرد

تبیین:

دنی سیترینوویچ (تحلیل‌گر ارشد مسائل امنیت ملی و پژوهشگر مشهور حوزه امنیتی -نظامی) در تازه ترین تحلیل خود، به مولفه های شکست آمریکا در جنگ با ایران اشاره کرده است:

۱. فهرست ناکامی‌های راهبردی جنگ

نویسنده با برشمردن اهدافی که محقق نشده‌اند، جنگ را یک «شکست راهبردی عظیم» توصیف می‌کند: جنگی که رژیم ایران را سرنگون نکرد، چالش هسته‌ای ایران را حل نکرد (ابهامات پیرامون فعالیت‌های کوه پیک‌اکس همچنان پابرجاست)، توانایی ایران برای بازسازی زرادخانه موشک‌های بالستیک را از بین نبرد، و روابط تهران با حوثی‌ها، شبه‌نظامیان شیعه عراق و حزب‌الله را قطع نکرد.

۲. آمریکا به چه دستاوردی رسیده است؟!

تنها دستاوردی که ظاهراً قرار است از سوی آمریکا جشن گرفته شود، این است که حدود ۳۰ درصد از ترافیک نفت اکنون از تنگه هرمز عبور می‌کند! آبراهی که پیش از جنگ کاملاً باز بود. این «موفقیت» در واقع تأییدی بر شکست راهبردی است، زیرا دستاوردهای تاکتیکی و عملیاتی به‌طور فزاینده‌ای تحت‌الشعاع آنچه جنگ در دستیابی به آن ناکام ماند، قرار گرفته‌اند.

۳. تحول دکترینی در ایران؛ خروجی خطرناک‌تر از پیش

شاید مهم‌ترین پیامد جنگ، «تحول دکترینی در درون ایران» باشد. ایرانِ برخاسته از این جنگ، خطرپذیرتر، متمایل‌تر به اقدام مستقیم، کم‌تر مردد و به‌طور بالقوه غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر به نظر می‌رسد.

۴. محاسبه اشتباه آمریکا در فروپاشی نظام جمهوری اسلامی 

نویسنده تأکید می‌کند که فروپاشی نظام ایران، نمی تواند حکم یک راهبرد را در حوزه سیاست خارجی آمریکا داشته باشد. فشار اقتصادی ممکن است جمهوری اسلامی ایران را به‌طور قابل‌توجهی تضعیف کند بدون آنکه فروپاشی سیاسی ایجاد کند، و هم‌زمان ممکن است تهران را به تشدید تنش در خارج برای تحمیل هزینه بر دشمنانش ترغیب نماید. بنابراین، نمی‌توان راهبردی را بر نتیجه‌ای بنا کرد که به‌طور قابل‌اعتماد قابل‌پیش‌بینی نیست.

۵. خروجی نهایی؛ وضعیت راهبردی بدتر از پیش از جنگ

نویسنده نتیجه‌گیری می‌کند که اگر جمهوری اسلامی بقا یابد، با مشکل هسته‌ای حل‌نشده، ظرفیت تولید موشکی دست‌نخورده، شبکه‌های منطقه‌ای فعال و تنگه‌ای ناامن‌تر از قبل، آنگاه موقعیت راهبردی پس از جنگ ممکن است «بدتر از زمانی باشد که جنگ آغاز شد». این ارزیابی پیش از در نظر گرفتن «تحول دکترینی درون ایران» به‌عنوان مهم‌ترین پیامد احتمالی است