فرهنگ غربی یا فرهنگ اسلامی؟

تبیین:

حجت الاسلام و المسلمین علی شیرازی

در پاسخ به سؤال «فرهنگ غربی یا فرهنگ اسلامی؟» کافی است ببینیم آمریکا، آلمان و دیگر کشور‌های لیبرال چه وضعیتی دارند و امنیت خانوادگی و امنیت مدارس آن‌ها در چه حدی است. بچه‌هایی که در آمریکا می‌خواهند به مدرسه بروند، برای اطمینان از سلامتشان باید اسکورت همراهشان باشد. بسیاری از خانواده‌های آمریکایی که بچه‌هایشان به مدرسه می‌روند، مطمئن نیستند که آن‌ها سالم به خانه برگردند.

روزبه‌روز جنایت‌ها در آمریکا بیشتر و زندان‌ها از زندانیان انباشته‌تر می‌شود. آماری که دولت آمریکا از تعداد مجرمان این کشور می‌دهد، حاکی از آن است که در این کشور بیش از یک میلیون زندانی وجود دارد؛ زندان‌هایی مخوف که بعضی از زندانیان آمریکا، نامش را «زندان در زندان» گذاشته‌اند.

تعداد زندانیان پیشرفته‌ترین کشور دنیا، یعنی آمریکا، ۲۵ درصد کل زندانیان دنیا را تشکیل می‌دهد.

علیرغم آنکه جمعیت کشور آمریکا حتی کمتر از یک‌سوم جمعیت کشورهایی همچون چین یا هندوستان است، تعداد زندانیان آن معادل یک‌چهارم کل زندانیان جهان است.

مردم آمریکا خجالت می‌کشند بگویند ما آمریکایی هستیم؛ آن‌وقت ما از این‌ها تبعیت کنیم؟! ببین تفاوت از کجا تا کجا است! آیا تقلید از انبیا و اولیای الهی و کسانی که به آن‌ها شبیه‌تر هستند و نقطه تاریکی در زندگی‌شان وجود ندارد بهتر است، یا پیروی از کسانی که سر تا پا به کثافت آلوده‌اند و آلودگی‌های جنسی، اختلاس، دزدی، تقلب در انتخابات و هزار آلودگی دیگر دارند؟

ارقام نجومیِ کسری بودجه، مشکلات فراوانی را برای دولت و مردم آمریکا فراهم آورده است. سرانجام، این کشور خواهد فهمید که این روش زندگی، سیاست، دنیاداری و مردم‌داری آن‌ها درست نیست و باید فکر دیگری بکنند.

هیئت‌رئیسه یک دانشگاه غربی می‌گفتند: ما دیگر هیچ امیدی به نسل آینده کشورمان نداریم؛ چراکه فرهنگ آمریکایی به شدت در کشورهایمان رواج یافته و جوانانمان را منحرف ساخته است. در چنین وضعی، یگانه امید ما به دین اسلام است که با فرهنگ فاسد آمریکایی مخالفت می‌کند. ما حاضریم این دانشگاه را به طور کامل در اختیار ایران قرار دهیم تا برنامه‌های تربیتی اسلام را در آن اجرا کند، شاید بتواند جوانان ما را از منجلاب فساد و تباهی برهاند.

متأسفانه برخی می‌خواهند همان منجلاب فسادی را که جوانان آمریکایی در آن غوطه‌ورند، برای جوانان ما صادر کنند. این روزها در رسانه‌های گروهی، به طور دائم آمار و اخبار عجیبی از فساد و جنایت جوانان و نوجوانان غربی را شاهدیم. شصت درصد تمام جنایاتی که در آمریکا واقع می‌شود، به دست نوجوانان است.

نوجوان و جوان آمریکایی از امثال ترامپ، بایدن، اوباما، بوش، ریگان و کارتر الگو می‌گیرند که سراسر زندگی‌شان را فساد، ظلم و طغیان گرفته است و همه چیز را برای خودشان می‌خواهند.

اگر گفته شود: «کسی اعتبارش به این است که عملش از همه بیشتر است، چیزی برای خودش نمی‌خواهد و زندگی‌اش از همه ساده‌تر و به انبیا و اولیای الهی نزدیک‌تر است»، آیا این ملاک برتری نیست؟

چه دلیلی بهتر از حکومت ولایت فقیه؟ آیا این دمکراسی غربی با حکومت ولایی قابل مقایسه است؟ آیا در زندگی امام کبیرمان و امام شهیدمان، حتی یک نقطه سیاه سیاسی یا اخلاقی وجود دارد؟!

امام کبیر و امام شهید دارای دو مقام هستند: هم فقاهت و هم سیاست. ایشان در عمل ثابت کرده‌اند که هم فقیه و هم سیاستمدارند. اکنون دنیا می‌داند پیرمردی که شصت سال در قم با فقاهت سر و کار داشت، سیاستمداران جهان را به زانو درآورد.

وقتی حضرت امام (ره) در حسینیه جماران چهار کلمه سخن می‌گفت، رئیس‌جمهور آمریکا برنامه‌اش را تعطیل می‌کرد و به سخنرانی امام گوش می‌داد تا ببیند امام چه می‌گوید.

خودشان می‌گفتند: ما نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم که این پیرمرد فردا چه خواهد گفت. خودشان می‌گفتند: ما سال‌ها برنامه‌ریزی می‌کنیم، و (آقای) خامنه‌ای با یک سخنرانی همه چیز را به هم می‌ریزد.

امروز آمریکا در مقابل حکومت ولایی ایران کم آورده است و نمی‌داند چه باید بکند.

رهبری خردمندانه امام سید مجتبی خامنه‌ای و هوشیاری ملت ایران، سران آمریکا و اسرائیل را به ستوه آورده است.

در آمریکا هر روز که می‌گذرد، محبوبیت ترامپ کاهش می‌یابد؛ اما در ایران، مردم با چه عشقی ولی فقیه را تشییع کردند؟! با چه عشقی از امام جدید حمایت و پیروی می‌کنند؟! با چه عشقی شب‌ها برای خون‌خواهی امام شهیدشان به خیابان می‌آیند؟