تجدید دیدار ترامپ و کیم جونگ اون

تبیین:

نشر محتوای مقالات در اندیشکده های خارجی صرفا به منظور درک مناسبات تحلیلی خارجی و هم افزایی تحلیلی مخاطبان بوده و موسسه تبیین محتواهای مزبور را رد یا تأیید نمی کند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، گفته است در حاشیه نشست گروه ۷ ژوئن ۲۰۲۶ در فرانسه به لی جائه میونگ، رئیس‌جمهور کره جنوبی او بعداً منتشر کرد تصویری از قدم زدن خود با کیم جونگ اون در هتل Capella سنگاپور در شبکه های اجتماعی در دوره اول ترامپ، او سه بار در سال‌های 2018 و 2019 با کیم دیدار کرد - در سنگاپور، ویتنام، و پانمونجوم، در منطقه غیرنظامی کره - که یک بیانیه مشترک درباره صلح و خلع سلاح هسته‌ای در شبه جزیره کره ارائه کرد. خرد سیاست مرسوم این است که شور و شوق ترامپ برای تعامل مجدد با رهبر کره شمالی مشترک نیست. اما مجموعه ای منحصر به فرد از محرک ها می تواند باعث تجدید دیپلماسی شود. 

س 1: چرا رهبر کره شمالی علاقه مند به نشست های بیشتر با ترامپ است؟ 

پاسخ 1: محرک اصلی به میزان تجدیدنظرطلب کیم جونگ اون و نه وضعیت موجود مربوط می شود. اگر او در نگرش خود تجدیدنظرطلب باشد، به دنبال بهره برداری از هر فرصت موجود برای پیشبرد هدف اصلی تثبیت موقعیت خود به عنوان یک کشور دارای سلاح هسته ای است. اکثر کارشناسان بر این باورند که اجلاس ناموفق دوره اول ترامپ - که با خروج رئیس جمهور ایالات متحده از جلسات هانوی به پایان رسید - باعث شد کیم نه تنها شرمنده شود، بلکه از رویارویی آینده با ترامپ غیرقابل پیش بینی نیز منصرف شود. علاوه بر این، به نظر می‌رسد که تلاش کره شمالی برای رفع تحریم‌ها در آخرین دور نشست سران در سال‌های 2018-2019، اکنون که روسیه تضعیف کرده رژیم تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل علیه کره شمالی را با وتوی تمدید قطعنامه 1874 شورای که هیئت کارشناسان نظارت بر تحریم‌ها را تشکیل می‌داد، هرگونه حمایت مسکو از تحریم‌های سازمان ملل جایگزین شده با ارائه میلیاردها دلار کمک تجاری و نظامی فراوان توسط کره شمالی برای جنگ ولادیمیر پوتین علیه اوکراین که ناشی از تامین مهمات، نیروها، موشک‌ها و کارگران کیم است، چین همچنین تبعیت از تحریم‌ها را به شدت کاهش داده، تجارت را تا سطح قبل از همه‌گیری افزایش داده است، و در نشست ژوئن 2026 با کیم، متعهد به گسترش همکاری در زیرساخت ها، گردشگری، کشاورزی و بهداشت است. کارشناسان استدلال می کنند با تمام آنچه کیم از پوتین و شی جین پینگ دریافت می کند، خطرات مرتبط با دیدار دیگر با ترامپ جذاب به نظر نمی رسد. 

آنچه در این تحلیل مرسوم مغفول مانده این است که آیا رویزیونیسم، به جای وضعیت موجود، ذهنیت سیاست خارجی پیونگ یانگ را هدایت می کند یا خیر. دلیلی وجود دارد که باور کنیم ممکن است، همانطور که مشهود بود، برای مثال، زمانی که کره شمالی از همه‌گیری کووید-19 خارج شد. بسیاری بر این باور بودند که رهبری پس از سه سال و نیم قرنطینه که اقتصاد این کشور را ویران کرد، بر بهبود و تجدید تجارت با چین تمرکز خواهد کرد. در عوض، کیم با نیاز روسیه به مهمات و نیرو در جنگ اوکراین، فرصتی را دید و پیشنهاد همکاری نظامی داد که در نهایت منجر به درآمد میلیاردی و یک معاهده دفاعی جدید متقابل . 

در همین راستا، کیم ممکن است فرصت‌هایی را برای تعامل مجدد با ترامپ ببیند. جدای از تمایلات ابراز شده رئیس جمهور آمریکا برای دیدار، کره شمالی حدس می‌زند که تعهد ترامپ به خلع سلاح هسته‌ای به عنوان پیش‌فرض هر مذاکره‌ای در بهترین حالت انعطاف‌پذیر است زیرا رئیس‌جمهور بین حمایت از چنین هدفی و اعتراف به اینکه کره شمالی یک «قدرت هسته‌ای» است، تغییر می‌کند. علاوه بر این، پیونگ یانگ از توافق ایران آموخته است که ایالات متحده اکنون در دنیای «پسا دیپلماسی» عمل می کند که در آن نتایج اولیه به شکل بیانیه های بزرگ اما مبهم همراه با وعده مذاکرات بعدی بدون چشم انداز واقعی توافق است. درس دیگر ایران برای کره شمالی این است که حفظ تماس ممکن است بهترین راه برای مدیریت غیرقابل پیش بینی بودن و تمایل ترامپ به استفاده از نیروی نظامی باشد. 

اگر رویزیونیست باشد، کیم ممکن است دیدار با ترامپ را هدف قرار دهد، احتمالاً پس از شکست انتخابات میان دوره ای ایالات متحده برای حزب در قدرت، برای تأیید مجدد اصول اساسی بیانیه سنگاپور از اولین نشست خود در سال 2018. آنها احتمالاً از مذاکرات مفصل خلع سلاح هسته ای اجتناب می کنند و این موضوع را به تیم های خود واگذار می کنند تا در شش ماه آینده در مورد آنها بحث کنند. در عوض، کیم ممکن است گفتگو را به سمت معاهدات صلح، توقف تمرینات نظامی ایالات متحده و پایان دادن به وضعیت خصمانه روابط بین ایالات متحده و کره شمالی سوق دهد و از رزومه سازی ترامپ برای دریافت جایزه صلح نوبل درخواست کند. این نتایج ملموس ممکن است اندک به نظر برسند، اما برای هدف همیشگی کره شمالی برای دستیابی به پذیرش واقعی آمریکا از این کشور به عنوان یک کشور دارای سلاح هسته‌ای مهم هستند. 

س 2: آیا این برای کره شمالی کافی است؟ 

پاسخ 2: خیر. اگر رویزیونیسم واقعاً ذهنیت پیونگ یانگ را هدایت کند، ممکن است جاه طلبی های بیشتری را برای تعامل مجدد با ژاپن تحریک کند. کره شمالی، سانائه تاکایچی، نخست‌وزیر را به‌عنوان مردی مغرور سیاسی می‌بیند که از انجام کارهای غیرمتعارف نمی‌ترسد، یک شاهین دفاعی، و از حمایت عمومی قوی بهره می‌برد. بهترین شانس برای تعامل با فردی از امثال تاکایچی است - یک رهبر شاهین، نه کبوتر، که فرصت بالقوه ای را ایجاد می کند که «فقط نیکسون می تواند به چین برود». کره شمالی به نویسنده تحقیر خود نسبت به نخست وزیر فقید شینزو آبه، مربی تاکایچی، به دلیل نقش حمایتی او در دیپلماسی نخست وزیر سابق جونیچیرو کویزومی با کیم جونگ ایل در سال 2002 گفته اند، اما در دوران نخست وزیری او به تندرو تبدیل شد. از این نظر، تاکایچی نشان‌دهنده یک شکست کامل است، حتی اگر روابط او با آبه از جناح راست او در داخل کشور محافظت کند، اگر او با کره شمالی تعامل داشته باشد. ژاپن بی سر و صدا از موضع دیرینه خود در حل مسئله آدم ربایی (ربودن و حسابرسی از شهروندان ژاپنی در دهه 1970) به عنوان پیش شرط گفتگوها فاصله گرفته است. 

کیم می‌تواند به دنبال دیدار با تاکایچی برای تأیید مجدد اصول اساسی بیانیه سال 2002 پیونگ‌یانگ باشد ، که به طور بالقوه می‌تواند میلیاردها دلار را برای حل و فصل عادی‌سازی به همراه داشته باشد. در مورد این موضوع و موضوع آدم ربایی، آنها می توانند به تیم های مذاکره اجازه دهند تا جزئیات را بررسی کنند. هدف پیونگ یانگ از چنین دیپلماسی دستیابی به موقعیتی است که رهبر کره شمالی هم با ایالات متحده و هم با ژاپن - شاهکاری که هیچ یک از رهبران قبلی انجام نداده است - به عنوان یک کشور دارای سلاح هسته‌ای دیدار داشته باشد و در عین حال همکاری سه جانبه ایالات متحده، ژاپن و کره جنوبی را تقسیم کند (به زیر مراجعه کنید). با این حال، آنچه پیونگ یانگ را هدایت می کند، ممکن است توکیو را هدایت نکند. تاکایچی ممکن است به طور موجه ریسک زیادی را در چنین دیپلماسی ببیند. اما او همچنین ممکن است فرصتی را در تلاش برای کاهش تهدید موشک های کوتاه برد کره شمالی که به سمت ژاپن هدف گرفته اند، ببیند، در حالی که ترامپ فقط به موشک های بالستیک دوربرد که به سمت ایالات متحده هدف قرار می گیرند اهمیت می دهد. 

س 3: آیا این باعث ایجاد فرصت هایی برای تعامل بین کره ای می شود؟ 

پاسخ 3: در این طرز فکر تجدیدنظر طلبانه، کره شمالی به دنبال تعامل با کره جنوبی به عنوان بخشی از گسترش دیپلماتیک خود نیست. در سال 2024، کره شمالی را قطع کرد هرگونه گفتگوی بیشتر با جنوب به جای مشارکت در همزیستی مسالمت آمیز همانطور که دولت لی پیشنهاد کرده ، یک استراتژی دیپلماتیک تجدیدنظرطلب که واشنگتن و توکیو را درگیر کند و در عین حال سئول را دور بزند، بسیار جذاب خواهد بود. می تواند متحدان را از هم جدا کند و رقیب جنوبی خود را منزوی کند، بی شباهت به کاری که کره جنوبی در دهه 1990 در پایان جنگ سرد با کره شمالی انجام داد، زمانی که موفق به برقراری روابط با مسکو و پکن شد. 

س 4: آیا چین با تماس های کره شمالی با ایالات متحده مخالفت نمی کند؟ 

پاسخ 4: در شرایط عادی، چین از دیپلماسی آمریکا و کره شمالی حمایت نخواهد کرد. اما برای پکن، شرایط امروز به دور از حالت عادی است. محرک اصلی چین در این سناریو این است که آیا پکن می خواهد هم در برابر غیرقابل پیش بینی بودن ترامپ و هم از روابط پوتین با کیم محافظت کند. 

پکن معمولاً در مورد تماس های آمریکا و کره شمالی که ممکن است به سهام این کشور در شبه جزیره آسیب برساند، وحشت دارد. قبل از اولین دیدار ترامپ با کیم در سال 2018، شی جین پینگ هیچ ملاقاتی با کیم جونگ اون نداشت، زیرا از نفوذ چین بر برادران کوچکتر کمونیست خود اطمینان داشت. اما زمانی که دیپلماسی ترامپ آغاز شد، شی پنج بار با کیم برای حفاظت از منافع چین دیدار کرد. این فقط در مورد ایالات متحده صدق نمی کند. پس از شکست دیپلماسی ترامپ با کیم، شی دیدار با کیم را از سال 2019 تا 2025 متوقف کرد. با این حال، هنگامی که نشست سران کره شمالی و روسیه درباره همکاری در جنگ اوکراین آغاز شد، شی دیدار کرد ، از جمله تنها سفر خارجی شی تا کنون در سال 2026 به پیونگ یانگ در ژوئن. 

با این حال، با توجه به مجموعه های فعلی نیروهای ژئوپلیتیک، چین می تواند تجدید دیپلماسی ترامپ و کیم را ترویج کند. این عمدتا به این دلیل است که پکن ممکن است بخواهد خود را با ترامپ خشنود کند، اما همچنین به طور ماهرانه نفوذ فزاینده روسیه بر کره شمالی را کمرنگ کند. کارشناسان چین به نویسنده گفته اند که پکن از مسیر همکاری مسکو و پیونگ یانگ حمایت نمی کند، اما هرگونه مداخله مستقیم می تواند روابط چین با هر دو را تیره کند. کمک به ترامپ برای دیدار با کیم ممکن است راه ظریف تری برای دستیابی به این هدف باشد. گزارش رسانه‌ها از نشست ترامپ و شی نشان می‌دهد که رهبران دو کشور زمانی را صرف گفتگو درباره کره شمالی کرده‌اند. تعجب آور نیست اگر در سفر بعدی شی به پیونگ یانگ، چین پیامی مبنی بر حمایت از تعامل مجدد دیپلماتیک آمریکا و کره شمالی را منتقل کند. 

اگر چنین دسیسه های ژئوپلیتیکی به ثمر بنشیند، تیترهای خبری پر زرق و برق ایجاد می کند و به کاهش سطحی تنش ها می رسد، اما هیچ کدام به مسائل اساسی خلع سلاح هسته ای یا صلح نمی پردازند. اما در دنیای «پسا دیپلماسی»، این ممکن است بهترین چیزی باشد که می توانیم به آن امیدوار باشیم. 

ویکتور چا رئیس بخش ژئوپلیتیک و سیاست خارجی و رئیس کره در مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی در واشنگتن دی سی است.