اقدام راهبردی یمن؛ الگویی برای شکست حصر دریایی

در اوج حملات گستردهٔ آمریکا به یمن در بهار ۲۰۲۵، انصارالله با یک اقدام حساب‌شده، موازنهٔ قوا را به نفع خود تغییر داد: حملهٔ موشکی و پهپادی به تأسیسات نفتی آرامکو عربستان. این حمله که با ده‌ها پهپاد و موشک بالستیک انجام شد، نه‌تنها آتش‌سوزی گسترده‌ای در تأسیسات حیاتی ایجاد کرد، بلکه معادلات نظامی و اقتصادی جنگ را دگرگون ساخت و آمریکا را ناچار به توقف حملات بدون پیش‌شرط کرد.
تأثیر حمله بر توقف حملات آمریکا
حمله به آرامکو، پیامی روشن برای واشنگتن داشت: هزینهٔ ادامهٔ جنگ از هر دستاوردی فراتر رفته است. با هدف قرار گرفتن شریان‌های نفتی عربستان، قیمت نفت با جهش چشم‌گیری مواجه شد و ثبات اقتصادی جهانی به مخاطره افتاد. این اقدام، آمریکا را در دوراهیِ ادامهٔ حملاتِ بی‌نتیجه یا پذیرش آتش‌بس قرار داد.
نتیجه آنکه عمان به‌عنوان میانجی، توافقی را اعلام کرد که بر اساس آن «هیچ‌یک از دو طرف، دیگری را هدف قرار نخواهد داد» و آمریکا «فوراً حملات هوایی در یمن را متوقف کرد». این توافق بدون هیچ پیش‌شرطی از سوی آمریکا منعقد شد؛ همان‌گونه که ترامپ تأکید کرد: «گفتند دیگر نمی‌خواهند بجنگند و ما هم قصف را متوقف کردیم».
تجربه‌ای ارزشمند برای مقابله با حصر دریایی ایران
این الگو برای ایران که با تهدید حصر دریایی در تنگهٔ هرمز مواجه است، درس راهبردیِ ارزشمندی دارد. انصارالله ثابت کرد که با استراتژیِ بازدارندگی نامتقارن می‌توان فشار را از یک جبهه به جبهه‌ای دیگر منتقل کرد و هزینه‌ها را چنان بالا برد که دشمن ناچار به عقب‌نشینی شود.
همان‌گونه که انصارالله با تهدید تأسیسات نفتی، آمریکا را به میز مذاکره کشاند，ایران نیز می‌تواند با هماهنگی با متحدان خود در یمن و بستن هم‌زمانِ باب‌المندب، فشار حصر دریایی را خنثی کند. این رویکرد، که کارشناسان از آن به‌عنوان «بازدارندگی جغرافیاییِ سیّال» یاد می‌کنند، بر این اصل استوار است که تهدید منافع اقتصادیِ دشمن و متحدانش، مؤثرتر از رویارویی مستقیم نظامی است.
الگوپذیری و پیشگیری از حصر دریایی
تجربهٔ یمن نشان داد که تمرکز بر اهداف اقتصادیِ حیاتی، می‌تواند توازن قدرت را دگرگون کند. انصارالله با حملات خود به آرامکو، ثابت کرد که قدرت نظامیِ نامتقارن، در صورتی که با درک صحیح از نقاط آسیب‌پذیر دشمن همراه باشد، می‌تواند بازدارندگیِ مؤثری ایجاد کند.
برای ایران، الگوبرداری از این تجربه به معنای اتخاذ راهبردی چندوجهی در برابر حصر دریایی است: هم‌زمان با تقویت توان بازدارندگی در هرمز، فعال‌سازی جبهه‌های فرعی در باب‌المندب و هدف‌گیری منافع متحدان آمریکا در منطقه، می‌تواند هزینهٔ حصر را چنان افزایش دهد که عملاً آن را بی‌اثر کند.
نتیجه‌گیری
حملهٔ یمن به تأسیسات آرامکو، نقطهٔ عطفی در معادلات نظامی منطقه بود که ثابت کرد قدرتِ نامتقارن، در صورتی که بر اهداف اقتصادیِ راهبردی متمرکز شود، می‌تواند بزرگ‌ترین قدرت‌های نظامی را به عقب‌نشینی وادارد. این تجربه، برای ایران الگویی عملیاتی ارائه می‌دهد تا با ایجاد هماهنگی میان جبهه‌های مختلف و هدف‌گیری منافع حیاتیِ دشمن، نه‌تنها از حصر دریایی عبور کند، بلکه بازدارندگیِ پایداری را در برابر تهدیدات آینده ایجاد نماید.