از صبح دهم اسفند آغاز شد

حجت الاسلام و المسلمین علی شیرازی

تاریخ، پر از آغازها و پایان‌هاست، اما قرار نیست همراهی مردم ایران با امام شهید انقلاب اسلامی از این قاعده پیروی کند.

اگرچه این ایام، روزهای تشییع و تدفین حضرت امام سید علی خامنه‌ای، رهبر شهید انقلاب اسلامی، فرا رسیده، اما این را نباید پایان مسیری دانست که مردم ایران از چهاردهم خرداد ۱۳۶۸ با ایشان آغاز کردند. آن روز، ملت ایران با رهبر جدید انقلاب اسلامی عهدی بست که امروز نیز با پایان حیات دنیوی ایشان به پایان نمی‌رسد، بلکه وارد مرحله‌ای تازه از تداوم و استمرار می‌شود.

برای درک بهتر این حقیقت، شاید لازم باشد اندکی در معنای واژه «تشییع» تأمل کنیم. تشییع از ریشه «مشایعت» می‌آید؛ یعنی همراهی کردن، هم‌قدم شدن و بدرقه کردن. بر این اساس، تشییع تنها به چند ساعت یا چند روز برگزاری یک مراسم محدود نمی‌شود و پیش از آنکه یک آیین باشد، یک همراهی است.

همراهی‌ای که قرار است در تهران، قم و مشهد، با حضور ده‌ها میلیونی مردم، جلوه‌ای باشکوه پیدا کند، در حقیقت از همان نخستین ساعات صبح دهم اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد؛ زمانی که خبر جانسوز شهادت امام انقلاب اسلامی در سراسر کشور پیچید و مردم، بی‌آنکه فراخوانی در کار باشد، خود را به خیابان‌ها، میدان‌ها، مساجد و حسینیه‌ها رساندند تا اندوه مشترک خود را با یکدیگر تقسیم کنند و به سوگ رهبر خود بنشینند.

از همان لحظه، مشایعت آغاز شد؛ مشایعتی که دیگر تنها سوگ در فقدان و بدرقه یک رهبر نبود، بلکه همراهی با آرمان‌ها، اندیشه‌ها و راهی بود که ایشان برای ملت ایران ترسیم کرده بودند.

اکنون، پس از گذشت ۱۲۴ روز، می‌توان با اطمینان گفت که این روزها در خیابان‌های تهران، قم و مشهد رقم خواهد خورد، پایان این همراهی نیست، اوج آن است. اوج مسیری که مردم ایران از دهم اسفند آغاز کردند و در تمام این روزها، هفته‌ها و ماه‌ها، با حضور خود در سنگر خیابان، آن را استمرار بخشیدند.

تشییع پیشِ رو، نمایش شکوه ملتی است که نمی‌خواهد تنها یک رهبر را بدرقه کند، بلکه می‌خواهد بر تداوم راه قائد شهیدش تأکید کند.

اما پرسش مهم اینجاست که این همراهی و این پیوند عمیق از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ چرا رابطه مردم با امام شهید انقلاب، پس از فقدان ایشان نیز استمرار یافته و حتی امروز در نسبت مردم با حضرت امام سیدمجتبی خامنه‌ای نیز خود را نشان می‌دهد؟ 

پاسخ را باید در نگاه ویژه‌ای جست‌وجو کرد که قائد شهید امت در تمام دوران سی‌وهفت‌ساله زعامتشان، نسبت به مردم داشتند. در منظومه فکری ایشان، هیچ پیشرفتی بدون مردم معنا ندارد و هیچ تهدیدی نیز بدون حضور مردم قابل دفع نیست. از همین رو، در سخت‌ترین میدان‌ها، نخستین تکیه‌گاه، مردم هستند و در بزرگ‌ترین موفقیت‌ها نیز نخستین سهم، به مردم تعلق دارد.

خمینی کبیر(ره) با انقلاب اسلامی، مردم ایران را از حاشیه تاریخ به متن تحولات سیاسی و اجتماعی آورد و به آنان نقش تعیین‌کننده در سرنوشت کشور بخشید و خامنه‌ای شهید نیز گام در همین مسیر برداشتند و تلاش کردند تا مردم، علاوه بر حضور در صحنه، به ظرفیت‌های عظیم خود نیز آگاه شوند؛ ظرفیتی که می‌تواند موتور محرک پیشرفت و اقتدار جمهوری اسلامی ایران باشد.

این نگاه قائد شهیدمان، به مرور زمان، فرهنگی را در جامعه ایرانی شکل داده که مردم خود را نه صرفاً مطالبه‌گر و ناظر، بلکه شریک در ساخت آینده کشور می‌دانند.

شاید عینی‌ترین و نمادین‌ترین جلوه این حقیقت را بتوان در همین ۱۲۴ شب گذشته مشاهده کرد؛ شب‌هایی که مردم با حضور در خیابان‌ها، از جمهوری اسلامی ایران در برابر دشمنان دفاع کردند.

این حضور، تجلی اندیشه‌ای است که طی بیش از سی سال گذشته، از سوی امام شهید انقلاب در جامعه نهادینه شده است؛ اندیشه‌ای که مردم را مهم‌ترین پشتوانه امنیت، استقلال و اقتدار کشور می‌داند.

هفته جاری، اگرچه روزهای وداع همیشگی با پیکر امام شهیدمان خواهد بود، اما بیش از آنکه پایان یک همراهی باشد، تجدید عهد با مسیری است که ملت ایران دهه‌ها پیش آن را برگزید. تشییع پیشِ رو، بدرقه پیکر مطهر شهید حضرت امام خامنه‌ای است، اما مشایعت اندیشه، آرمان و راه ایشان همچنان ادامه خواهد داشت.