پرسش و پاسخ

۲۸ تير ۱۴۰۵

بحران بعدی تنگه هرمز می‌تواند بدتر باشد

بحران تنگه هرمز
فرآیند پاک‌سازی مین‌ها کند و پرهزینه است و نیاز به تأیید خارجی دارد. همچنین باید با برداشت مهمات عمل‌نکرده همراه شود. حتی پس از آن، بدون طرح تفکیک ترافیک دریایی بین‌المللی، کشتی‌ها با ریسک‌های ناوبری مواجه خواهند شد.
کد خبر : 21889

تبیین:

چتم هاوس https://www.chathamhouse.org/2026/06/next-strait-hormuz-crisis-could-be-even-worse

نشر محتوای مقالات در اندیشکده های خارجی صرفا به منظور درک مناسبات تحلیلی خارجی و هم افزایی تحلیلی مخاطبان بوده و موسسه تبیین محتواهای مزبور را رد یا تأیید نمی کند.

نکات کلیدی

 

۱. حتی اگر توافق ترامپ با ایران پایدار بماند، تهران توانایی بستن دوباره تنگه هرمز را حفظ خواهد کرد. اگر حوثی‌ها همزمان کشتیرانی در باب‌المندب را مختل کنند، پیامدها فاجعه‌بار خواهد بود.

توافق موقت ۱۴ ژوئن شامل برنامه‌هایی برای بازگشایی تنگه هرمز، رفع محاصره آمریکا ظرف ۳۰ روز و بازگرداندن ترافیک کشتیرانی به وضعیت پیش‌ازجنگ است، اما آینده تنگه همچنان نامشخص است.

 

۲. فرآیند پاک‌سازی مین‌ها کند و پرهزینه است و نیاز به تأیید خارجی دارد. همچنین باید با برداشت مهمات عمل‌نکرده همراه شود. حتی پس از آن، بدون طرح تفکیک ترافیک دریایی بین‌المللی، کشتی‌ها با ریسک‌های ناوبری مواجه خواهند شد.

شرکت‌های بیمه و کشتیرانی برای ازسرگیری تردد، به شواهد بیشتری از تعهد آمریکا و ایران نیاز دارند. تنگه هرمز هنوز باز نیست و بازگشایی آن زمان‌بر خواهد بود.

 

۳. در ۸ ژوئن، حوثی‌ها تهدید به مسدود کردن کشتی‌های اسرائیلی در دریای سرخ کردند و در ۱۰ ژوئن، یک شناور کوچک در سواحل یمن یک کشتی تجاری را در نزدیکی باب‌المندب مورد آزار قرار داد. بین ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵، حوثی‌ها به بیش از ۱۹۰ کشتی تجاری حمله کردند.

با وجود آتش‌بس مه ۲۰۲۵، حوثی‌ها توانایی تهدید ترافیک دریایی را حفظ کرده‌اند. اختلال در باب‌المندب، جایگزین‌های موجود برای هرمز (از جمله حمل زمینی نفت به بندر ینبع عربستان) را تهدید می‌کند.

 

۴. باب‌المندب دروازه جنوبی کانال سوئز است. 

در جریان حملات حوثی‌ها، ترافیک کشتی‌ها از کانال سوئز در سال ۲۰۲۴ به میزان ۹۰ درصد کاهش یافت. حتی تهدید به حمله به دلیل افزایش حق‌بیمه و نگرانی‌های ایمنی، برای مختل کردن کشتیرانی کافی است.

 

۵. اختلال هم‌زمان در دو گلوگاه استراتژیک، هزینه‌های حمل‌ونقل، حق‌بیمه و مصرف سوخت را افزایش می‌دهد و قیمت نفت و گاز را بالا می‌برد. اقتصادهای وابسته به واردات با کاهش دسترسی به غذا، سوخت و کالاهای اساسی مواجه می‌شوند.

در طول جنگ، کشورهایی مانند هند، پاکستان و مالزی به دنبال مذاکره برای عبور از تنگه هرمز با تهران بودند. کشورهای آسیب‌دیده ممکن است توافق‌های دوجانبه با ایران را به جذب هزینه‌های اختلال زنجیره تأمین ترجیح دهند.

 

۶. ابتکارات موجود (ماموریت‌های دریایی اروپا، کریدور امنیت دریایی IMO و چارچوب‌های منطقه‌ای) عمدتاً برای مقابله با دزدی دریایی طراحی شده‌اند، نه تهدیدات موشکی و پهپادی پایدار.

هزینه عملیات‌های دریایی پایدار بالا است، در حالی که ابزارهای مختل‌کننده (قایق‌های کوچک، پهپادها و موشک‌های نسبتاً ارزان) همچنان ارزان باقی می‌مانند. این عدم تقارن، اختلال پایدار را آسان‌تر از حفاظت می‌کند.

ارسال نظرات

captcha