چگونه جمهوری اسلامی بر دو قدرت هسته‌ای پیروز شد؟

تبیین:

تجاوز آمریکایی-صهیونیستی به جمهوری اسلامی ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ میلادی، با مقدماتی آغاز شد که اهداف استراتژیک و کلان آن را پنهان نمی‌کرد؛ اهداف اصلی این تجاوز عبارت بودند از: (سرنگونی نظام، نابودی برنامه هسته‌ای و برچیدن توانمندی‌های موشکی)

در اقدامی پیش‌دستانه و غافلگیرکننده، آمریکا و رژیم صهیونیستی دست به حملات هوایی شدیدی علیه ایران زدند که منجر به شهادت تعدادی از فرماندهان ارشد و در رأس آن‌ها، حضرت آیت‌الله شهید سید علی خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران شد.واشنگتن نامی تحریک‌آمیز بر این عملیات گذاشت: «حماسه خشم»؛ ترامپ نیز در صحنه حاضر شد تا صراحتاً اعلام کند: «ما پروژه هسته‌ای ایران را نابود کردیم». او با ادعای اینکه ویرانی کاملی در ایران به بار آمده و این کشور توان مقاومت نخواهد داشت، در سخنرانی خود که بازتاب‌دهنده توهم یک پیروزی سریع بود، از ایرانیان خواست تا «کشور خود را پس بگیرند».

اما این جنگ که توسط ائتلافی از بزرگ‌ترین قدرت هسته‌ای جهان (آمریکا) و بزرگ‌ترین قدرت هسته‌ای منطقه (رژیم صهیونیستی) به راه افتاد، به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت و ناامیدی بزرگی برای دشمن ختم شد؛

نه نظام سقوط کرد، نه دولت فروپاشید و نه ایران عقب‌نشینی نمود. پس از گذشت بیش از چهار ماه از این تجاوز، رژیم صهیونیستی به ناتوانی خود در دستیابی به اهدافش اعتراف می‌کند و ترامپ نیز – از روی ناچاری – مجبور به امضای توافق‌نامه‌ای برای پایان دادن به جنگ می‌شود؛ صحنه‌ای که نشان‌دهنده شکست اراده آمریکا در برابر صلابت اراده بی‌نظیر ایران است.

راز این پیروزی چیست؟

در اینجا یک سوال محوری مطرح می‌شود: راز پیروزی جمهوری اسلامی ایران در برابر تجاوز آمریکایی-صهیونیستی چیست؟

به این پرسش، آقای سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، در گفتگویی که چند روز پیش داشت پاسخ داد و تأکید کرد که علت پیروزی به تکامل و هماهنگی چهار ضلع ایران یعنی [نیروهای مسلح، دیپلماسی، رسانه و افکار عمومی (مردم)] بازمی‌گردد. با این حال، اسکندر مؤمنی، وزیر کشور ایران، از زاویه‌ای جامع‌تر به موضوع می‌نگرد و تأکید دارد که راز این پیروزی در رهبری حکیمانه رهبر انقلاب اسلامی، آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای نهفته است.

تضاد و پارادوکس ماجرا دقیقاً در همین‌جاست؛ دشمن شرط‌بندی کرده بود که ترور رهبر معظم، سید علی خامنه‌ای، خلاء رهبریِ غیرقابل‌جبرانی ایجاد خواهد کرد، اما رهبری حکیمانه جدید (سید مجتبی خامنه‌ای) به عنوان یک منظومه فکری، سیاسی و نظامی ظهور کرد که از قبل برای چنین سناریویی آماده شده بود. دشمن این حقیقت را دیر متوجه شد و روزنامه *نیویورک تایمز* نیز به طور ضمنی به شکست واشنگتن و تل‌آویو اعتراف کرد و نوشت یکی از مهم‌ترین دلایل این شکست آن است که رهبری جدید ایران ثابت کرد در حکمت و صلابت، هیچ چیز از رهبر پیشین کم ندارد.در حالی که ایران از چنین گنجینه ارزشمندی در سطح رهبری برخوردار است، در جبهه مقابل، نگرانی‌ها درباره شایستگی جسمی و ذهنی دشمن به رهبری ترامپ افزایش یافته است. چندین رسانه آمریکایی او را با اصطلاحاتی چون «زوال عقل سیاسی» و «رئیس‌جمهور ناتوان» توصیف کردند؛ زمانی که حریف از بحران رهبری داخلی رنج می‌برد، این خود به یک سلاح دیپلماتیک برای ایران و محور مقاومت تبدیل می‌شود.

قدرت بازدارندگی و یکپارچگی ملت

اگر رهبری حکیمانه را «عقل» مدبر این پیروزی بدانیم، نیروهای مسلح ایران همان بازوی خستگی‌ناپذیری هستند که هرگز سست نشدند.در طول دوران تجاوز به ایران، نیروهای مسلح پاسخ قاطع و بازدارنده‌ای به دشمن دادند و افسانه برتری نظامی آمریکا را در هم شکستند. ناوهای هواپیمابر و سامانه‌های پیشرفته دشمن مجبور به عقب‌نشینی و فرار در برابر حملات موشکی و پهپادی ایران شدند؛ پایگاه‌های آمریکا در منطقه در هم کوبیده شد و شهرک‌های صهیونیستی هدف بزرگ‌ترین حملات موشکی تاریخ خود قرار گرفتند. این امر ابهت نیروهای آمریکایی و صهیونیستی را در هم شکست و آن‌ها را در باتلاقی فرو برد که توان عبور از آن را نداشتند.دشمن در نظریه‌های «جنگ ترکیبی» بر این باور است که مشکلات معیشتی و روزمره شهروندان کاری را انجام خواهد داد که بمب‌ها از انجام آن عاجزند. اما در این نبرد، دولت ایران موفق شد خدمات‌رسانی به شهروندان را به صورت شبانه‌روزی تامین کند، به طوری که هیچ کمبودی احساس نشد و مردم همراهی دولت را در کنار خود لمس کردند. با تداوم ارائه خدمات – از کالاهای اساسی گرفته تا مدیریت امور روزمره – سناریوی دشمن به طور کامل فروپاشید.نظرسنجی‌ها نشان‌دهنده افزایش چشمگیر میزان رضایت شهروندان از نظام حاکم و عملکرد دولت است. افزایش درصد رضایتمندی مردمی در اوج جنگ و زیر سایه تحریم‌های خانمان‌سوز، نشانه‌ای از شکست فاحش دشمن در دستیابی به هدف اصلی‌اش یعنی «ایجاد شکاف میان ملت و حاکمیت» است. دشمن از طریق محاصره اقتصادی روی گرسنگی شهروندان حساب باز کرده بود، اما با ملتی مواجه شد که در کنار دولت خود ایستاد و بر سر نان و معیشت خود معامله نکرد.دشمن در شناخت جامعه ایران دچار خطای محاسباتی شد؛ در همین راستا، سرلشکر امیر حاتمی، از فرماندهان ارتش، می‌گوید که تصورات اشتباه غربی‌ها آن‌ها را به این باور رسانده بود که تحریم‌ها باعث اعتراضات و جنگ موجب شورش خواهد شد. وی تاکید کرد: «ملت ایران هرگاه پای امنیت ملی و حاکمیت کشور در میان باشد، اختلافات خود را کنار می‌گذارند».از این رو، تلاش‌های دشمن برای شکستن صفوف داخلی ناکام ماند و نسلی از جوانان نیرومندتر، جسورتر و مصمم‌تر ظهور کردند که ترسی از تهدیدهای آمریکا ندارند و از نیروهای مسلح خواستار پاسخگویی بیشتر و عدم عقب‌نشینی هستند. دشمن در ارزیابی افکار عمومی ایران دو بار مرتکب اشتباه شد: نخست گمان کرد فشارها باعث تفرقه می‌شود و دوم اینکه پنداشت نسل جدید دغدغه مقاومت را ندارد؛ اما پیوند ارگانیک میان مردم و رهبری و ظهور نسلی شجاع‌تر، ملت را به یک سلاح استراتژیک تبدیل کرد.

جنگ روایت‌ها و دستاوردهای نهایی

جنگ‌های نوین بر پایه روایت‌سازی، تبلیغات و گمراه‌سازی استوارند، اما رسانه‌های ایران توانستند با جنگ روانی دشمن مقابله کنند و مظلومیت ملت ایران را به خارج از مرزها انتقال دهند، تا جایی که افکار عمومی جهان با ایران و قربانیان غیرنظامی آن ابراز همدردی کرد.دیپلماسی ایران نیز از اشتباهات دشمن در هدف قرار دادن غیرنظامیان، بحران‌های رهبری آنان و ناتوانی نظامی‌شان نهایت استفاده را برد؛ در نتیجه، شروط خود را بر میز مذاکره دیکته کرد و هیچ‌گونه امتیازی نداد.

ایران از این جنگ قوی‌تر از گذشته خارج شد؛ برنامه هسته‌ای‌اش نابود نشد، توانمندی‌های موشکی‌اش آسیب ندید، نظامش سقوط نکرد و میزان رضایتمندی مردم نیز افزایش یافت. بالاتر از همه این‌ها، ایران معادله استراتژیک جدیدی را تحمیل کرد؛ به طوری که پس از چهار ماه تجاوز، دشمن به عجز خود اعتراف نمود و ترامپ ناچار شد توافق‌نامه پایان جنگ را از موضع تسلیمِ اعلام‌نشده امضا کند؛ و این است راز پیروزی.

روزنامه‌نگار یمنی (سردبیر پایگاه خبری المسیره نت)