خلیج پس از جنگ: رقابت تسلیحاتی، تأخیر هسته‌ای و امنیت منطقه‌ای

تبیین:

نویسنده: باربارا اسلاوین

اندیشکده: مرکز استیمسون — آمریکا

درگیری اخیر آمریکا و ایران نشان داد که حتی بدون پیروزی نظامی قطعی، تهران توانست از طریق موشک، پهپاد و اختلال در کشتیرانی هزینه‌های سنگینی تحمیل کند. کشورهای شورای همکاری خلیج فارس احتمالاً به سمت دفاع هوایی یکپارچه، فناوری‌های ضدپهپاد و ظرفیت‌های صنعتی داخلی حرکت می‌کنند؛ اما این تسلیح مجدد به‌خودی‌خود ثبات استراتژیک ایجاد نمی‌کند و می‌تواند با کوتاه‌کردن زمان تصمیم‌گیری در بحران‌ها، خطر محاسبه اشتباه را افزایش دهد.

خطر جدی‌تر، نه یک مسابقه هسته‌ای آشکار، بلکه گسترش «تأخیر هسته‌ای» است. ایران احتمالاً ابهام راهبردی خود را حفظ می‌کند: نگه‌داشتن دانش غنی‌سازی، بازسازی تأسیسات آسیب‌دیده و کوتاه‌کردن زمان دستیابی به سلاح. در این میان، عربستان سعودی، ترکیه و مصر ممکن است مواضع خود را بازبینی کنند. راه‌حل واقعی نه تسلیحات بیشتر، بلکه معماری امنیتی ترکیبی از بازدارندگی، انعطاف‌پذیری و دیپلماسی فعال است؛ در غیر این صورت، خاورمیانه پس از جنگ وارد چرخه‌ای می‌شود که هر دور تسلیح مجدد، ناامنی عمیق‌تری به بار می‌آورد.