در خیمه حسینیم، خونخواه و جانفداییم

تبیین:

در یک سال گذشته، از ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ تا به امروز، فشرده‌ترین، مهیب‌ترین و در عین حال حماسی‌ترین برهه‌های تاریخ معاصر را پشت سر گذاشته‌ایم. ما سالی را سپری کردیم که در آن، از ترور جانکاه رهبر شهید و سرداران نظام تا بمباران زیرساخت‌ها را دیده‌ایم و کودتای تروریستی و خیابانی ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه را نظاره کرده‌ایم و در برابر همه این اتفاقات ایستادگی حماسی و بیش از صد شبه مردم در خیابان را زندگی کرده‌ایم، همه این اتفاقات در یک صف‌آرایی آشکار مقابل آمریکا و رژیم صهیونی رقم خورد. اکنون در آستانه ماه محرم ۱۴۰۵، جبهه فرهنگی و رسانه‌ای انقلاب با شعار محوری «در خیمه حسینیم، خونخواه و جانفداییم» به استقبال ایستگاه عاشورا می‌رود؛ شعاری که امسال اهمیت سیاسی، امنیتی و رسانه‌ای آن را در شرایط عینی امروز به وضوح حس می‌کنیم.

اساس و بنیان این رویکرد تحلیلی بر یک قاعده بنیادین استوار است که روایت هر حادثه، از خود آن رویداد مهم‌تر و تأثیر آن به‌مراتب عمیق‌تر و انسان‌سازتر است. واقعه عاشورای سال ۶۰ هجری با تمام جزئیات جان‌کاهش، به تعبیر معصوم(ع) جانکاه‌ترین حادثه تاریخ است؛ اما آنچه امروز مکاتب حق‌جوی جهان را تغذیه می‌کند، روضه و روایت عاشورا است که در قالب عبارت الهام‌بخش «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» در جان‌ها رسوخ کرده است. امروز در مصاف بزرگ ایران با استکبار نیز، کم‌وکیف ادوات جنگی یا خسارت‌های مادی تعیین‌کننده پیروز نهایی نیست؛ بلکه پیروز قطعی کسی است که بتواند روایت جهان‌شمول این مصاف را در ذهن اهالی جهان بازسازی کند.

تقاطع پاتریا و ۲۸ مرداد

برای درک عمیق واژه‌ «خونخواهی» در شعار محرم امسال، باید به مهندسی معکوس نقشه دشمن در حوادث ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ پرداخت. تحولات دی‌ماه نشان داد که ما با یک عملیات ترکیبی الگوبرداری‌شده از دو مقطع تاریخی روبرو بودیم: «کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲» و «انفجار تروریستی کشتی پاتریا در سال ۱۹۴۰».

در الگوی اول (۲۸ مرداد)، دشمن تکیه خود را بر آشوب‌های خیابانی توسط اراذل و چماقداران قرار داد تا با ایجاد رعب و وحشت و پمپاژ رسانه‌ای بی‌بی سی، مراکز انتظامي را تسلیم کند. اما در ۱۸ دی ۱۴۰۴، به‌رغم شهادت جانسوز بسیاری از حافظان امنیت، نیروی انتظامی و بسیج تسلیم نشدند و این نقطه شکست کودتا بود. در الگوی دوم (کشتی پاتریا)، سازمان تروریستی صهیونیستی «هاگانا» در سال ۱۹۴۰ برای وادار کردن انگلیس به پذیرش مهاجران یهودی، دست به خودزنی زد و کشتی هم‌کیشان خود را منفجر کرد تا مظلوم‌نمایی کند؛ در دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز موساد و سیا همین طرح را پیاده کردند؛ عناصر مسلح در دل جمعیت معترض نفوذ کرده و مردم بی‌گناه را به خاک و خون کشیدند تا افکار عمومی جهانی را برای یک «مداخله بشردوستانه»! و نظامی علیه جمهوری اسلامی آماده سازند.

امروز، طراحان این جنایت با استفاده از بوق‌های رسانه‌ای خود، روایت‌های دروغین به خورد جامعه می‌دهند؛ همان‌طور که سیا ۵۰ سال نقش خود در ۲۸ مرداد را پنهان کرد و هاگانا ۱۷ سال انفجار پاتریا را منکر شد. از این رو، شعار «خونخواهی» در محرم ۱۴۰۵، فراخوانی است برای تبیین حقایق و افشای اسناد این دست‌اندازی تروریستی. ملت ایران در خیمه حسینی، خونخواه رهبر شهید خود و فرزندان بی‌گناهی است که تروریسم بین‌الملل آنها را برای دستاوردسازی‌های موهوم در توئیتر سران آمریکا و رژیم صهیونی، قربانی کرد.

تجلی جانفدایی در جنگ ۱۲ و 40 روزه

گسست در انسجام و وحدت ملی همان مسئله‌ای بود که دشمنان صهیونی_آمریکایی در جنگ دوازده روزه و چهل روزه و حتی کودتای 18 و 19 دی به دنبال آن بودند. همانند آنچه که در کربلای 61 هجری و در کوفه و در میان برخی از یاران امام حسین(ع) رقم خورد؛ هدف تمدنی غرب و بازوهای منطقه‌ای آن، فروپاشی درونی جامعه ایران بود؛ اما آنچه معادله را دگرگون کرد، ظهور کارکرد ترویجی، امدادی و حمایتی تشکل‌های مردم‌نهاد، هیئت‌های مذهبی، کانون‌های مساجد و گروه‌های جهادی بود.

اما آنچه که در این دو جنگ و کودتای 18 و 19 دی رقم خورد بازتعریف معنای عملیاتی جانفدایی بود. نهادهای مردمی با تولید محتوای آموزشی برای کنترل اضطراب، واگذاری موقت کودکان بی‌سرپرست به خانواده‌های داوطلب، تشکیل گروه‌های محافظت محله‌ای با محوریت بسیج برای حفظ نظم، و دایر کردن نانوایی‌های شبانه‌روزی، نقشی به مثابه سپر اجتماعی ایفا کردند. این پایداری درون‌زا ثابت کرد که ایران اسلامی حتی در بحبوحه جنگ، برخلاف کشورهای متمول منطقه (نظیر عربستان و امارات) که تمدن و امنیت‌شان وارداتی و برج‌هایشان فاقد ریشه‌های بومی است، متکی به دانش و اراده ملی خود است. محرم امسال، با تکیه بر شعار محوری خود، بنا دارد این سازوکارهای مردمی و صبغه مقاومت اجتماعی را که در طول یک سال گذشته قوام یافته، به ساختاری پایدار برای مواجهه با بحران‌های آتی تبدیل کند.

بعثت معنوی در جنگ رمضان؛ خیابان‌ها در تسخیر اراده‌ها

نقطه عطف حوادث یک سال اخیر که مستقیماً به خیمه حسینی پیوند می‌خورد، ایستادگی حماسی و بیش از 100 شبه ملت ایران در جریان جنگ رمضان (جنگ تحمیلی سوم) است. دشمن تصور می‌کرد با ترور رهبر شهید و فرماندهان و بمباران زیرساخت‌ها، شیرازه نظام از هم خواهد پاشید؛ اما پاسخ جامعه، یک بعثت مردمی بی‌سابقه بود.

حضور پرنشاط، منسجم و فراجناحی مردم از پیر و جوان در خیابان‌ها طی این صد شب، فراتر از خط‌کشی‌های مرسوم سیاسی، نشان‌دهنده یک انسجام هویتی عمیق است. این ملت مبعوث، در تجمعات خود یک مطالبه واحد را فریاد می‌زنند: «انتقام خون امام شهید انقلاب و ایستادگی بر شروط ده‌گانه». این پدیده اثبات کرد که جامعه ایران به دنبال بازی‌های مصلحت‌اندیشانه نیست. در این میدان که جنگ اراده‌هاست، حضور مقتدرانه نظامی در کنار پایداری هفتاد شبه مردم در کف خیابان، موازنه قدرت را به نفع جبهه مقاومت تغییر داده است.

رسانه، خط مقدم خیمه حسینی

شعار «در خیمه حسینیم، خونخواه و جانفداییم» برای محرم ۱۴۰۵، مانیفست عبور از بحران‌های یک سال گذشته است. وقتی در فضای بین‌المللی، دولت‌های غربی از محکومیت تهاجم به خاک ایران خودداری می‌کنند اما مردم همان کشورها در کنار ملت‌های مسلمان با کمپین‌های دیجیتال روایت ایرانی جنگ را معرفی می‌نمایند، مشخص می‌شود که میدان اصلی، میدان روایت‌ها است. رسانه‌های حق‌جو و هیئت‌های حسینی در محرم پیش‌رو، راویان اصلی این مصاف بزرگ هستند. خیمه اباعبدالله(ع) امسال کانون تبیین این حقیقت است که ما چگونه در طول چهل روز، ابرقدرتی بزرگ را به التماس آتش‌بس کشاندیم و چگونه با بیداری جمعی، نظم ناعادلانه جهان را به چالش کشیده‌ایم.