الفبای مقاومت در جغرافیای ایمان

تبیین:

چهارم خرداد را نباید صرف یک نامگذاری تاریخی دید و از کنار آن به سادگی گذشت؛ چرا که در پس این نامگذاری اراده ملتی وجود دارد که در سخت‌ترین آزمون‌های مقاومت و پایداری، سربلند بیرون آمده‌اند. «دزفول» نه تنها یک جغرافیا، که یک مکتب پایداری است؛ شهری که در طول هشت سال دفاع مقدس، زیر باران ۱۶۴ موشک باران سنگین، نه تنها تخلیه نشد، بلکه به دژ مستحکم انقلاب تبدیل شد تا از این طریق، پایداری و مقاومت که ریشه در عمق اعتقادات مردمان آن شهر داشت را به نمایش بگذارد؛ مردمانی که ویرانی خانه‌هایشان را «فدای اسلام و امام» می‌دانستند و با گذشت از جان و مال، مفهوم «شهر نمونه مقاومت» را معنا کردند.

مسلم است که این حماسه، تنها محدود به دفاع مقدس نبوده و نیست. تحلیل رفتارهای استراتژیک از آن روز تا به امروز نشان می‌دهد که الگوی مقاومت دزفول، به مثابه یک «ژنتیک راهبردی» در سایر جنگ‌های تحمیلی اخیر - از جنگ‌های 12 روزه و 40 روزه تا نبردهای منطقه‌ای علیه نیروهای تروریستی - بازتولید شده است. این گونه می‌شود تعریف کرد که همان‌طور که در دوران دفاع مقدس، همدلی مردم و رزمندگان در «خط مقدم جبهه شهر» و استفاده از ظرفیت‌هایی همچون «رادیو جبهه» (که توسط جوانان خلاق با کمترین امکانات راه‌اندازی شد)، معادلات دشمن را برهم زد، امروز نیز هم‌افزایی حضور مردم در خیابان و ایستادگی در میدان، اعجاز تاب‌آوری ملی را رقم زده است.

نکته تحلیل‌گرانه اینجاست که دشمنان غافل، همواره در محاسبات خود «عامل انسانی» و قدرت پیوند میان مردم و آرمان‌های دینی را نادیده می‌گیرند. زیاده‌خواهی مستبدانی که در طول تاریخ، از صدام تا بازیگران کنونی عرصه سیاست، همواره به دنبال تغییر موازنه قوا از طریق فشار بودند، در برابر این «یدالله» و حضور آگاهانه مردم، به شکست انجامیده است. در واقع، دزفول و خرمشهر، ترجمان مشترک غیرت و نمادهایی هستند که نشان دادند در جنگ‌های امروز به خصوص در جنگ رمضان، حضور فعال و آگاهانه مردم در پشت جبهه موجب اثرگذاری نظامی در خط مقدم را به‌صورت تصاعدی دوچندان می‌کند.

امروز نیز در مواجهه با جنگ‌های نوین و تقابل‌های پیچیده، ترکیب «میدان» و «خیابان» تحت زعامت رهبر معظم انقلاب، قداست و عیار استراتژیک نهضت مقاومت را عمق بخشیده است. این الگو که در دزفول متولد شد و در میدان‌های نبرد پس از آن تکامل یافت این نکته را به ما می‌آموزد که هرگاه سیاستمداران با تکیه بر قدرت توأمان «دست بر ماشه» و «حضور در صحنه»، شروط خود را بر دشمن تحمیل کرده‌اند، موازنه قدرت به نفع ملّت تغییر کرده و تضمین‌کننده عزت و بقای کشور بوده است.