مناسب برای هدف؟ ارزیابی اتحاد‌های آمریکایی • مرکز استیمسون

نویسندگان: اما آشفورد، متیو کرونیگ، جاشوا شیفرینسون  

اندیشکده: مرکز استیمسون (امریکا)

شبکه جهانی اتحادهای آمریکا جایگاه مقدسی در سیاست خارجی واشنگتن دارد، اما این پژوهش با نظرسنجی از نخبگان سیاست خارجی در ۲۶ کشور متحد و شبه‌متحد (آوریل و ژوئیه ۲۰۲۵) و کار میدانی در خاورمیانه، اروپا و شرق آسیا، تصویری پیچیده‌تر ارائه می‌دهد. یافته اول: متحدان محلی فکر می‌کنند، نه جهانی. ۷۱٪ پاسخ‌دهندگان هند-اقیانوسیه چین را تهدید کوتاه‌مدت می‌دانند، در حالی که روسیه تنها ۳٪ را نگران می‌کند؛ در اروپا این نسبت معکوس است (۵۹٪ روسیه، ۴٪ چین). جغرافیا جاه‌طلبی‌های نظامی را شکل می‌دهد: ۷۹٪ قابلیت‌های دفاع ارضی یا منطقه‌ای را ترجیح می‌دهند و تنها ۵٪ خواهان مشارکت در عملیات خارج از منطقه هستند. اروپایی‌ها بیشتر به دفاع جمعی متعهدند (۲۹٪ طرفدار عملیات مستقیم)، اما اکثر همچنان نقش‌های پشتیبانی را ترجیح می‌دهند. در هند-اقیانوسیه، تنها ۱۱٪ عملیات نظامی منطقه‌ای را انتخاب کردند و اکثر پشتیبانی لجستیکی یا دسترسی به پایگاه‌های غیرکشنده را برگزیدند. آمریکای لاتین منحصربه‌فرد است: ۸۶٪ دفاع مستقل را اولویت می‌دهند و هیچ‌کس آمادگی مبارزه با احتمال منطقه‌ای را ندارد، زیرا هژمونی آمریکا انگیزه ائتلاف‌سازی را از بین برده و واشنگتن خود به تهدیدی تبدیل شده که باید مدیریت شود.

یافته دوم: متحدان از رقابت قدرت‌های بزرگ می‌ترسند، نه صرفاً از چین یا روسیه. یک پنجم پاسخ‌دهندگان هند-اقیانوسیه و یک چهارم آمریکای لاتین، خود رقابت قدرت‌های بزرگ را بزرگترین تهدید بلندمدت می‌دانند. دو سوم معتقدند اتحاد با آمریکا تعامل اقتصادی با چین را دشوارتر می‌کند. متحدان می‌خواهند از آمریکا امنیت و از چین منافع اقتصادی دریافت کنند، بدون اینکه مجبور به انتخاب شوند. نگرانی «به دام افتادن» در هند-اقیانوسیه حاد است: در میان کسانی که چین را تهدید اصلی می‌دانند، پاسخ‌دهندگان با نسبت ۲ به ۱ معتقدند پایگاه‌های آمریکا آنها را امن‌تر می‌کند، اما در میان سایرین این نسبت معکوس می‌شود. اختلاف نظر درباره «نقش مورد انتظار در احتمال تایوان» به عنوان خطری برای روابط شناسایی شد؛ مقامات ژاپن و فیلیپین بر محدودیت‌های قانونی و سیاسی برای مشارکت رزمی مستقیم تأکید کردند و دسترسی به پایگاه‌ها را تضمین‌شده ندانستند. یافته سوم: متحدان خواهان چتر هسته‌ای آمریکا هستند (۸۸٪ کسانی که چین را تهدید می‌دانند)، اما با استقرار سلاح‌های هسته‌ای در خاک خود مخالفند. کمتر از نیمی (۴۸٪) که چین را تهدید می‌دانند، میزبانی سلاح‌های هسته‌ای را امنیت‌بخش می‌دانند. حمایت از بازدارنده هسته‌ای بومی در ۱۴ کشور صفر بود و در ۹ کشور دیگر (از جمله ژاپن، لهستان، کره جنوبی، ترکیه، تایوان) در اقلیت ماند. نتیجه‌گیری: اتحادهای آمریکا یک دارایی یکپارچه نیستند. متحدان محلی فکر می‌کنند، از به دام افتادن به اندازه رها شدن می‌ترسند و نقش‌هایی که واشنگتن بیشترین نیاز را دارد (مشارکت رزمی جهانی) را کمترین تمایل برای پذیرش دارند. استراتژی «یک نسخه برای همه» یا فشار نامحدود نتیجه نمی‌دهد؛ واشنگتن باید به مشارکت‌های انعطاف‌پذیر، خاص هر موضوع و منطقه‌ای روی آورد.